Адамға ең бірінші ана деген тақырыбына материал

Тәрбиеші болу – бақыт

Эссе

«Адамға ең бірінші білім емес, тәрбие берілуі керек,

тәрбиесіз берілген білім-адамзаттың жауы, ол

келешекте оның барлық өміріне апат әкеледі.»

Әл-Фараби

Мектепті біз көбінесе - «Білім ордасы» деп атаймыз, ал балабақшаны ше? Балабақша - тәрбие ордасы десек те артық емес. Өйткені тәрбие - тал бесіктен басталмай ма? Бұрынғы заманда жас босанған келіншек алты айлық нәрестесін алып бір үлкен ақсақалға келіпті де айтыпты: «Мен мына баламды қалай жақсы тәрбиелесем болады, ақылыңызды айтыңызшы» деген екен, сонда қария сұрапты: «Балаң нешеде?» депті, ал жас ана «алты айлық» деп жауап береді. Сонда ақсақалды қария: «Е балам, кешігіпсің, баланы құрсақтан тәрбиелеу керек » деп жауап берген екен. Міне, осы аңыздан-ақ қазақ атамыз ежелден тәрбиеге ерте бастан мән бергені көрініп тұр.

Балабақшадағы тәрбие-барлық тәрбиенің бастауы. «Ұстаздық еткен жалықпас, үйретуден балаға» деп Абай атамыз айтқандай, осынау қастерлі мамандықтың иесі атанып балабақша мекемесінде еңбек етіп жүрген педагогтардың еңбегі расымен ұшан-теңіз. Балалармен жұмыс жасау-қызық, әрі қиын. Мен тәрбиешінің ең алдымен білімді болуын айтар едім. «Баланы бұзуға, түзеуге болатын бір шарт-жас күнде көрген өнеге.»-деп Ж. Аймауытов айтқандай-ақ қоғам үшін әу кезеңде, әр отбасында өсіп келе жатқан өрімдей ұл-қыздардың дені сау, рухани бай, еңбекке, білімге құштар болып өсуі – ең жоғарғы тілек, ең биік мақсат. Оның қуат алатын қайнар бастауы-отбасы. Отбасынан кейінгі тәрбие тізгіні - балабақшада. Балабақша баланы мектепке даярлайды, жол сілтейді, жеке тұлға ретінде қабілетін, талантын ашады, қалыптастырады.

Тәрбиеші - екінші ана. Ата-аналар балаларын әкеліп қолымызға табыстайды. Ал біз - тәрбиешілер баланың өмірі мен денсаулығын сақтай отырып, жан-жақты тәрбиелеп, әр – түрлі іс – әрекеттер арқылы балалардың ой - өрісін дамытамыз.

«Үш - ақ нәрсе-адамның қасиеті,

Ыстық қайрат, нұрлы ақыл, жылы жүрек.» - деп Абай атамыз айтқандай, ең алдымен тәрбиеші өзі-сабырлы, ақылды, ұстамды, парасатты және төзімді болуы тиіс.

Қазақтың қаһарман ұлы, батыр атамыз Бауыржан Момышұлы бір сөзінде: - «Біріншіден, бесік жырын айтатын келіндердің азайып бара жатқанынан қорқамын, екіншіден, немерелеріне ертегі айтып бере алмайтын әжелердің көбейіп бара жатқанынан қорқамын, үшіншіден, дәстүрді сыйламайтын балалардың өсіп келе жатқанынан қорқамын. Өйткені, бесік жырын естіп, ертегі тыңдап, дәстүрді бойына сіңіріп өспеген баланың көкірек көзі көр бола ма деп қорқамын, ал көрдің қолына балта берсең шаба салады, бақыр берсең ала салады, найза берсең сұға салады, намыстанбай бұға салады... Мен табиғатынан, тағдырынан болған соқырлықтан жазылмасаң - халық болудан қаламыз ба деп қорқамын...» деген сөзі мені де толғандырады.

Мәңгілік ел болуымыз үшін атадан балаға мұра болып келе жатқан салт-дәстүрімізді, тілімізді, дінімізді, ұлттық құндылықтарымызды бойына сіңіріп ертеңгі күні елін, жерін сүйетін және қорғайтын патриоттық жігері бар ұл-қыздарды…