Балабақша – бақыт баспалдағы туралы шығарма

Балабақша-бақыт баспалдағы

( Эссе )

Адамның өзіне-өзі өмір бойы қоятын және оған әрдайым

жауап іздейтін санаулы сұрақтары болады екен.Мен үшін сол

мәңгі сұрақтың бірегейі-мұғалім, яғни педагог-тәрбиеші деген

кім ? Алдымен осы сұрақтын жауабын тағы бір айқындап

бағайын.Өйткені мен де –бала

бағыбанымын,тәрбиешімін.Таңғажайып балалар әлемімен

тереңірек танысып,оларға өз өмір тәжірибем арқылы мейірімнің

дәнін себу-менің жұмысымның мәні.

Балалармен жұмыс істеу-үлкен бақыт. Себебі тек бала ғана

еш нәрсеге алаңдамай мейірімділікке сенеді,кішкентай алақанын

менің алақаныма қойып,өз құпияларын айтып,маған сенім

артады.Пәк көңілді балалармен қарым-қатынас маған

қуаныш,шаттық сыйлайды.Өткені мен- оларға ,олар маған қажет

екендігіне сенімдімін.Осы сенімнің болуы-әр тәрбиешінің бақыты.

Тәрбиеші балаға деген ыстық ықыласын бір сөзбен айтып қана

қоймай,бар жүрегімен және жан тәнімен сезіне білу қажет.

Тәрбиешінің жұмысы күрделі де қызықты. Шынымды айтсам,кейде

жұмыстан үйге келгенде,қатты шаршағанымды сеземін.Бірақ сол

балалармен өткізген күндерімді ой елегінен өткізе

отырып,олардың ыстық ықыласы,маған қараған үмітке толы

көздері,тәтті қылықтары, сәбилік шын жүректерімен айтқан

сөздері есіме түскенде шаршағанымды ұмытып кетемін.Осы бір «

балалар әлемінің теңізіне » бір бойласам ,ешқашан өз

мамандығымды өзгерткім келмейды. Өйткені бала жаны пәк,бала

тап-таза мөлдір бұлақтың бастауы сияқты.Көзін ашып,тұнығына

қану үшін,тәрбиешіде жылы жүрек,аялы алақан және тәрбиешіге

тән ең бірінші қасиет-баланы құрметтеу сезімі болу керек екенін

түсіндім. Оның адамшылық ар-ожданын,намысын,тұлғасын

жасына қарамай сыйлау,құрмет тұту.

Француз ағартушысы ,жазушысы,Жан-Жак Руссоның: « Бала

туғанда ақ қағаздай болып,таза туады,қағаз үстіне шимайды

қалай салсаң,солай түседі,бала тәрбиесі де сол сияқты,өзің қалай

тәрбиелесең,ол солай солай тәрбиеленеді » деген нақыл сөзі

балабақшадағы балаларға арналғандай. Тәрбиешінің әрбір

өткізген сабағы баланың ақыл-ой парасатын дамытатындай

баланың жас ерекшелігіне сай құрылса,баланың ынта-жігері

артары сөзсіз.Өзімнің еңбек жолымда әрдайым балалардың

тілін,ой өрісін,тіл байлығын дамыту мақсатында ертегілерден

көріністер ұйымдастырамын.Себебі бала рольде өзі ойнаса,сол

кейіпкердің бойындағы барлық қасиет дағдыларын ой елегінен

өткізіп саралайды. Ақылмен ойланады. Ол үшін тәрбиеші бойында

асыл қасиет- ақыл , парасат болуы шарт. Баланың ішкі жан

дүниесіне жол тартқан тәрбиеші ең нәзік те мөлдір,сонымен

қоса,ең күрделі де жұмбақ әлемге енеді.

Осындай тынымсыз еңбектің жемісін көру үшін,тәрбиешілік

жұмыс тәрбиешінің бойынан –жігерлілік пен еңбекқорлықты

қажет ететінің айқын аңғардым.Әрине,әрбір тірлікте де жігерлі

еңбек етпей айтарлықтай нәтижеге жету мүмкін емес.Ал

тәрбиешіде бұл қасиеттердің түп негізі жауапкершілікте дер едім.

Қолындағы баланың ,адамның тағдырын шешуден артық

жауапкершілік бар ма ?!

Тәрбиешінің жұмысын дәрігермен салыстырамын.Емші

адам бойындағы ауру - сырқатпен алысса, тәрбиеші оның

ойындағы надандықпен күреседі. Осы ауыр жауапкершілікті

қабылдаған тәрбиеші күндіз- түні тыным таппасы анық.

Тәрбиеші жігері оның бала санасына «мол сумен сабырлы аққан