Бүгінгі ұрпақтың ішкі дағдарысы 11 сынып мақаласы

Вкладка 1

Бәрі жақсы сияқты..бірақ

Бәрі жақсы сияқты… бірақ. Әлеуметтік желідегі жарқын суреттер, достармен күлкілі видеолар, ҰБТ-ға дайындық жайлы посттар – бәрі сырт көзге мінсіз көрінеді. Бірақ сол күлімсіреген бейненің ар жағында шаршаған жан, түсінгісі келетін адамды іздеген жүрек тұруы мүмкін.

Қазір жастар арасында психологиялық күйзеліс пен үнсіздік қалыптыға айналып барады. Оны тек үлкен бір қайғы орын алғанда ғана байқаймыз. Бірақ тым кеш болады…

Ішкі күйзеліс - сырт көзге көрінбейді

Соңғы жылдары Қазақстанда жасөспірімдер арасындағы психологиялық қысым артып келеді. ҰБТ, ата-ананың жоғары үміті, өз-өзін өзгелермен салыстыру – бәрі жас адамның жүйкесіне салмақ салады. Статистикаға сенсек, жыл сайын 200-ге жуық жасөспірім өз-өзіне қол жұмсайды. Бұл – жай ғана сандар емес, қайғыға толы отбасылар, түсінусіздікке тап болған тағдырлар.

Кейде біз «ол жақсы оқиды», «сабақты тастамаған», «достары көп» деген белгілерге қарап, оның бәрі дұрыс деп ойлаймыз. Ал шын мәнінде, көп нәрсені ішке жасырып жүретін жастар саны көбейген. Олар үшін «шаршадым» деп айту – әлсіздік, «көмек керек» деу – ұят.

Кінәлі кім? Қоғам ба, ата-ана ма?

Психологтар бұл жағдайдың бірнеше себебін атайды:

– Жүйесіз білім беру жүйесі мен үздік болуға деген қысым;

– Эмоцияны білдіруге мүмкіндік бермейтін тәрбие моделі;

– Әлеуметтік желідегі мінсіз образдарға сену;

– Психологиялық көмекке деген сенімсіздік.

Мектеп психологтары жетіспейді, бар болса да, көп жағдайда оқушылар сенім арта алмайды. Көп ата-ана баласының жүріс-тұрысына емес, бағасына қарап баға береді. Ал «төртке» оқыған бала да кейде терең күйзелісте жүруі мүмкін.

Бәрі жақсы болу үшін не істеу керек?

Ең бастысы – жасөспірімдерге тыңдайтын құлақ, түсінетін орта керек. Мейлі, ол ата-ана, мұғалім, дос немесе психолог болсын – бастысы, жас адам өзін жалғыз сезінбеуі керек.

Мектептерде психологиялық сауаттылықты арттыру керек. Балаларға күйзеліспен күресу жолдарын үйретіп, эмоцияны ашық білдірудің қалыпты нәрсе екенін түсіндіру маңызды.

Ал біз, ересектер, «не болды енді?» демей, «қалай көмектесе аламын?» деп үйренуіміз қажет.

Қорытынды