Эссе тәрбиеші болу бақыт мектепке дейінгі балаларға

Коммунальное государственное учреждение

«СРЕДНЯЯ ШКОЛА ИМЕНИ ЫБЫРАЯ АЛТЫНСАРИНА»

государственного учреждения «Отдел образования Бородулихинского района Восточно-Казахстанской области»

Кадырбекова Альмира Чариповна

Эссе: Тәрбиеші болу – бақыт!

Тәрбиеші болу үшін,

тәрбиеленгенболуыңкерек. С.А.Макаренко

«Ел есіндебіржылқалғың келсе – ас бер, он жылқалғыңкелсе – ағаш отырғыз, ал мәңгіқалғыңкелсе – бала тәрбиеле» дейдіхалықданалығы. Мен Кадырбекова Альмира Чариповна 1985жылы 10қаңтарда Семейоблысы, Көкпектіауданында дүниегекелдім. Балғын балалық шағым қазіргі Романовка ауылында өтті. 1991 – 1994 жжалғашмектептабалдырығынаттап, Романовкабастауышмектебіндеоқып, еңалғашқолғақаламұстатқан, әліппеніоқытқан, меніңсанамабастауыштыңнегізінқалап, бойымаадамгершілікқасиеттердіқалыптастырғаналғашқыұстазымГүлнарапайданбілімалдым. Алғашқы ұстазымамыңалғысымдыайтамын. 2001-2003жжБородулиха ауданында, Дмитриевка ауылының Киров атындағы мектептебілімімдіжалғастырдым. 2003 – 2006жжСемей көп салалы колледжінетүсіп, «жақсы» дегенбағаменаяқтадым. Қолымаарнайы орта білімдідипломымдыалдым. Қазіргі уақытта жоғарғы оқу орынын аяқтадым. Мамандығым «Мектепкедейінгімекемелердегітәрбиеші». Тәрбиешімамандығынтаңдаудағысебебім: бұлменің бала күнгіарманым, ашыпайтарболсам, ауылдамектептен бос уақытта, каникулда көршімаңайдыңбарлықкішкентайбалаларынжинапалып, соларғаөзімшетәрбиеші болатынмын. Шеңбергетұрғызып,ойынойнатып, өлең-тақпақтар айтқызып,бибилететінмін. Бұл маған өте ұнайтын. Бәрімізауылдаөстікқой, ауылдег

Балаларменжұмысжасау – үлкен бақыт. Себебі, тек қана бала ешнәрсегеалаңдамаймейірімділіккесенеді, кішкентайалақанын менің алақаныма қойып, өзқұпияларынайтыпмағансенімартады. Пәккөңілдібалаларменқарым-қатынасмағанқуаныш, шаттықсыйлайды. Өйткені, мен оларға, олармағанқажеттігінесенімдімін. Осы сенімніңболуы – әртәрбиешінің бақыты. Тәрбиешібалағадегеныстықықыласынбірсөзбен айтыпкөрсетіпқанақоймай, бар жүрегіменжәнежан -тәнімен сезіндіреді.Тәрбиешініңжұмысы күрделі де қызықты. Шынымдыайтсам, кейдежұмыстанүйгекелгендеқаттышаршағанымдысеземін. Бірақсолөткізген күндерімді ой елегіненөткізеотырып, балаларымның ыстық ықыласын, маған ұмтылған үмітке толы көздерін, тәттіқылықтарын, сәбилікшынжүректеріменайтқансөздеріесіметүскенде,шаршағанымдыұмытыпкетемін. Балалардыанатiлiндеәдемi сөйлетуге, олардың ой-сезiмдерiнанық, еркiн, көркемжеткiзеалуына, танымдыққабiлеттерiнің дамуынаерекшемәнберемін. Мөлдiрбұлақтыңбастауын, көзiнашып, тұнығына қану үшiн қаншама қиын да, қызықты еңбек пен тер төгукерекдесеңізші! Балабақшадажұмысістеукезінде мен өзмамандығымдытаңдағандығымаешбіркүмәнкелтірмедім. Меніңойымша, тәрбиеші – өтеқызықтымамандық: сенібалаларжақсыкөредіжәнесененәрдайымқандай да біржаңанәрселерк

– әр тәрбиеші таң нұрымен ілесе келген әр сәбидің мөлдіреген көздерін көруімен бақытты;

– әр тәрбиеші сол балалардың періште тілінде сөйлеген бал тілін естуімен бақытты;

– әр тәрбиеші бүлдіршіндердің шынайы да сыңғырлаған күлкісін естуімен бақытты;

– әр тәрбиеші біріне-бірі ұқсамайтын балалардың тәтті де, ерке қылығын сезінуімен бақытты;

– әр тәрбиеші икемсіз саусақтарға жан бітіріп, түрлі дағдылар үйретуімен бақытты;

– әр тәрбиеші қанша балаға қызықты ертегі айтып, қиялын самғатып-ұшыруымен, алғашқы білім беруімен, сауатын ашуымен бақытты;

– әр тәрбиеші бүлдіршіндерінің тәтті ұйқыға енген сәтін көруімен бақытты;

– әр тәрбиеші сол кішкентай бүлдіршіндерінің ұядан ұшып, өмірдің толқынына қосылып, үлкен, мықты, дарынды азаматтар болғандығына куә болып, сол балалардың тағдырына аз да болса, өзінің үлесін қосқандығымен бақытты.