Ғасырбек тақырыбына арналған эссе мен шығарма үлгісі

ҒАСЫРБЕК

Жер бетінде табиғат ластанып, жан-жануарлар мен құстар еріксіз азайып, көз көрместей небір құбылыстар адамдардың санасын улап, ата-дәстүрін ұмытырып, шынайылықтан алыстатып бастағанда Табиғат-Анаға ерекше бір өзгеріс әкелетін Тәңірдің сыйлығы қажет болды. Технология дамып, қоғам қаншалықты биікке өрлесе де, адамдарға табиғат нәзіктігі жетіспеді. Миллиондаған ғажайыптар ғылымның шарықтау шегіне жетсе де, адамдардың қорқынышы одан сайын өрши түсті. Балалардың балалығы бұзылып, ересектердің уайымы көбейіп, аналар ұйқысынан айырылды. Бұл жер бетінде бір ғана адамның емес, бір ғана халықтың емес, күллі әлемнің бітпес қасіретіне айналды

Табиғат –Ана адам ойының миллиондаған өзгерісіне ұшыраса да, таң атқанда күнін жарқыратып, кеш батқанда айдың әдемі сәулесін нұрландырып, аппақ ұлпаға ораған қысты, айналасына жан бітірген көктемді, ерекше құлпырған жазды, сап-сары жапырақтарын жаудырған күзді кезекпе-кезек ауыстырып отыру міндетінен жаңылған емес. Заманының күйбең тіршілігімен күн кешіп жүрген адамзат ұрпағының осы бір Табиғат-Ананың үлкен сыйына алғыстары айтылмай қалса да, Ұлы ғажайыпты күтуден ешқашан тоқтаған емес. Осындай шынайылықтан құрастырылған ғажайып нұрын күтіп жүрген адамзат ұрпағының бірі Атабай қарт болатын. Ол өзінің Мақпал жарымен өмір бойы ұрпақсыз келе жатырғандығына қарамастан табиғаттың күңіренген үнін жүрегімен ұғып өсті. Әлемдегі адам қолымен жасалған зардаптардың шегі болатындығына ешқашан күмән келтірген емес. Туған жерінің тасы мен топырағының өзін жанындай жақсы көретін Атабай көкжиекке қарап адам баласының санасын оятатын, табиғатқа жанашыршылықпен қарайтын бір ұрпақтың өмірге келетініне сенумен қатар шүкіршілік етіп отыратын. Атабай қарт бір күні үйінің ауласында көкжиекке қараған күйі ұйықтап кетеді. Осы кезде түс дейін десе өңіне бергісіз, өңі дейін десе қалыпты өмірден тыс бір жағда

Көкжиектен ұзына бойы күннің сәулесіндей шуағын шашқан жол пайда болып, айнала аппақ нұрға боялады. Сәулеге шағылысып мұнтаздай киінген, көзінде от ойнаған, шекесі торсықтай сүйкімді сәби көкжиектен шашылған жол арқылы Атабайға қарай алып-ұшып жүгіріп келе жатты. Өзінің баласы келе жатырғандай тұра ұмтылған Атабай, кенеттен сең соққандай тұрып қалса да, жүгіріп жеткен бала өз-өзіне келе алмай тұрған қарттың мойнына асылады. Сәбидің еркелеген қылығына мас болған Атабай баланы қапсыра құшақтап, өзінің көптен күткен сағынышына жолыққандай жібергісі жоқ. Осындай ыстық ықыластың мейіріне шөлдеген қарттың көзіне жас үйіріліп те үлгерді. Қанша уақыт тұрғандығы есінде жоқ, әйтеуір есін жиып үлгерген Атабай баланы кері итеріп мән-жайды білмек болып сұрақ қояды:

- Айналайын, қайдан жүрген баласын, кімнің баласысың? - деген сөздер тіліне әрең келді

-Әке, сізге не болған, мен сіздің балаңызбын. Сіз мені күтіп отырған жоқсыз ба? – деп, бала масайраған күйі осы сөздерді ерекше қуанышпен жеткізді.