Мамандығым мақтанышым тақырыбындағы эссе балабақшаға

Эссе «Мамандығым - мақтанышым»

Әр мамандықтың өз қиындығы, өз қызығы бар. Өз

мамандығымның яғни тәрбиеші болудың қызығы мен

шыжығын қағаз бетіне түсіруге түрткі болған жақында

Қазақстан Ұлттық арнасынан көрген «1000 түрлі мамандық»

атты бағдарламасы еді. Сол тележобадан кейін, өз

мамандығымның қыр – сырымен бөлісу мақсатында қолыма

қалам алуды ұйғардым.

Ең әуелі әңгіменің тізгінін осы мамандыққа қалай

келгенімнен бастасам. Осы сәтте өткен күннің еншісінде

қалған бала кезім есіме түсті. Көрші – қолаңның балаларын

жинап, қолыма кітап алып, өзімнің алғашқы мұғаліміме

еліктеп, сабақ айтып, «мұғалім болам» деп айтқан күндерім

аз болған жоқ. Бірақ, есейе келе тілші, дәрігер, кітапханашы,

тіпті заң қызметкері болам деп қиялдаушы едім шіркін.

Сөйтіп, мектеп қабырғасынан түлеп ұшамын деп отырған

шақта, анамның: «Сен ұзтаз боласың, сенің есіміңді де

өзімнің алғашқы мұғалімімнің құрметіне қойған болатынмын»

дегені бар ма. Осылайша, Семей қаласындағы М.О.Әуезов

атындағы педагогикалық колледжіне құжаттарымды

тапсырып, ұзтаздық әлемінің бірінші баспалдағына аяқ

бастым. Анамның арманы орындалып, 2003 жылы

«бастауыш сынып мұғалімі» мамандығы бойынша оқуымды

тәмамдап, қолыма диплом алдым. Сол жылы отбасын құрып,

кішкентай қызым дүниеге келді. Бір күні қызымды қолыма

алып, серуендеп жүріп, жақын маңда орналасқан

балабақшаның жанынан өтіп бара жатып, ойын алаңында

ойнап жүрген балаларды көзім шалды. «Қызымды осы

балабақшаға орналастырсам, тіпті өзім де осында жұмысқа

кірсем. Несі бар? Мамандығым да келіп тұр. Үйдің жаны.

Баланы алып келіп, алып қайту қиындық туғызбайды, өте

ыңғайлы, бір жағынан үнемі көз алдымда. Отбасы қаражаты

да оңтайлы шешілер еді... » - деген ой келді. Осы ойдың

жетегінде кетіп, кешкісін отбасы мүшелерімен ақылдасып,

балабақшаға жұмысқа тұруға бел байладым. Ең әуелі

қаладағы бірнеше балабақшаға түйіндеме тастадым. Араға

екі ай салып, 2005 жылдың қыркүйек айында тағдырдың

жазуымен өзім армандаған №7 «Ақ бота» ясли – бақшасына

жұмысқа орналастым. Балабақшаның табалдырығын аттай

бергеннен «балалық» атты теңізге сүңгігендей болдым.

Сәбидің саған қараған күлімдеген көздерін, сенім артқан пәк

жүректерін, алаңсыз ашық құшақтарын сөзбен жеткізу

мүмкін емес. Алғашында ақша тауып, күн көрістің

жағдайымен барған көзқарасымды түбегейлі, яғни 100%

өзгертуге ықпал еткен алдымда тұрған періштенің мейірімді

жанары еді.

Әрине, әр мамандықтың өзіндік қиындықтары болды.

Әсіресе жоғарғы орынын жақында тәмамдаған, өмірлік

тәжірибесі аз, жас маманға кішкентай тұлғалардың жеке

басына нұқсан келтірмей тәртіпке шақыру, алдында тұрған

Крыловтың мысалында айтылған «Аққу, шортан, һәм шаян»

кейіпін танытқан отыз ата – ананы ауызбіршілікке шақырып,

дұрыс бағыт – бағдар беру оңай шаруа емес.

Алайда, өз кәсібін сүйетін, өзіне сенімді адамға бұл

қиындық туғызбайтыны сөзсіз.

Әр нәрсеге шыдамдылық танытып, ыстығына күйіп,

суығына тонып еккен ағаштың жемісі тәтті болмақ.

Еңбегімнің, істеген іс – әрекетімнің рахатын сезінгенде , осы

кәсіптен ешқайда кетпеуге шештім.