Мен елімді сүйемін тақырыбындағы 9-сынып эссе үлгісі

Мен елімді сүйемін

Мен Қазақстан атты алып елдің ұланымын. Қазақстанның бір бөлігіндегі кішкентай ауылымды,елімді,жерімді,халқымды сүйемін.Мені өзіне тартып, кішкентай жүрегімнің дүрсілін «Елім» деп соқтырған қандай күш?!

Қазақстан - шежірелі тарихы бар,өшпес ерлігі бар,кең байтақ жері бар,кең пейіл халқы бар үлкен мемлекет.Мен елімнің әнұранын, Елтаңбасының авторын,Туымыздың авторын жатқа білемін.Сонымен бірге еліміздің басынан өткен тарихи оқиғаларды,тәуелсіздік жолындағы еліміздің басынан кешкен қиын кезеңдерді білемін.Көркем әдебиеттерді оқи отырып, елімнің басынан кешкен түрлі оқиғаларды өз басымнан өткергендей сезінемін.Елімнің,ата-бабаларымыздың басынан кешкен тағдырына бірде қапалансам,бірде қуанып бойымды мақтаныш сезімі кернейді.

Туған жер,Отан,Атамекен ....Бұл сөздерде үлкен құдірет бар.Әрбір адам өзінің мекендеген елін,кіндік қаны тамған жерін,ата-бабасы жатқан мекенін жанындай жақсы көреді.Отанға,туған жерге деген сезімін ақиық ақындар өлеңмен ,шебер күйшілер домбырадан төгілген күйімен, әншілер өз орындауындағы әндерімен жеткізеді.Алаштың ұлы ақыны Мағжан Жұмабаев:

Бұл жарыққа аяқ басып туған жер,

Кіндік кесіп,кірім сенде жуған жер.

Жастығы алтын қайтып келмес күнінде,

Ойын ойнап,шыбын-шіркей қуған жер.

Жаратылдым топырағыңнан сен түгім,

Жалғаны жоқ бәрі сенен, жан-тәнім.

Сенен басқа жерде маған қараңғы,

Жарық болар Шолпан-Айым,сен Күнім,-деп еліне деген сезімін жеткізеді.Еліміз -тәуелсіз мемлекет.Тәуелсіздік жолында қаншама жан құрбан болды.Ата-бабаларымыз,ағаларымыз,апаларымыздың басынан не өтпеді десеңші?!Аштықты да,соғысты да,опасыздықты да көрген халық келешектен сығалаған бір сәуленің барына сенді.Келер күннен үміт күтті.Сол сенім,сол үміт халықты алға жетелеп,бүгінгі күнге қол жеткізді.

Сонау ревлюция жылдарындағы ашынған халықтың көтерілісі -халықтың жан айқайы еді,Көтеріліс басшысы,батыр,ақын Махамбет жырлары халық жүрегіне азаттық жырын құйып ,ел мен жердің тәуелсіздігін жырларының негізгі тақырыбына айналдырды:

Еділ үшін егестік,

Жайық үшін жандастық,

Қиғаш үшін қырылдық,

Тептер үшін тебістік,

Теңдікті, малды бермедік,

Теңдіксіз малға көнбедік»,-

деген жолдарда ел мен жер үшін жүргізген қазақтың ұзақ ғасырлар бойғы күресінің үні жатыр.Жиырмасыншы жылдардағы қолдан жасалған аштық кезінде көптеген адамдар басқа жерден пана іздеп елден,атамекеннен жырақ кетті. Ел дүрлігіп, «балалапан басына,тұрымтай тұсына кеткен» заман болды.Ел асып кеткен ата-бабаларымыз туған жерін аңсап,көкіректері сағынышқа толы өмір кешті.Осының айғағы ретінде Қ.Жұмаділовтің «Қаздар қайтып барады» әңгімесіндегі қарттың мойнындағы қырық жыл түспей келген бойтұмар -туған жерге,елге деген сағыныштың символы.Барқыттан тігілген үшбұрышты тұмардың ішіндегі туған жердің топырағы қарт үшін баға жетпес байлық болды.Әңгімені оқи отырып,туған жерге деген сағыныш,туған жерге деген махаббаттың адам баласын ешқандай кедергіге қаратпастан алға жетелейтін құдіретті сезім екендігіне көз жеткіздім Осы жерде «Өзге елде сұлтан болғанша,өз еліңде ұлтан бол» деген қазақ халқының даналық сөзі еске түседі.

Ұлы Отан соғысы жылдарында әрбір жас елін қорғауға соғысқа аттанды.Олар өрімдей жас еді.Артында аңыраған ана,сүйгенін қимаған жары,бейкүнә балалар қалды.Әлия мен Мәншүктей Шығыстың қос қызының ерлігін ешкім де ұмытпақ емес.Елін жаудан қорғаған жауынгерлерге Жамбыл ақын өлеңімен қуат берсе,Роза Бағланова апамыз толарсақтан саз кешіп тұрып шырқаған әндерімен жауынгерлерді рухтандырды.