Қарт пен тапқыр жігіт туралы аңыз әңгіме

Қарт пен тапқыр жігіт

Бір қарт адам болып, өзі ғалым болыпты. Бір күні шаһарға барып, үйіне қайтып келе жатса оны бір жас жігіт қуып жетеді. Ол келе жатып жөн сұрасады да, барар жолы бір болғаннан кейін: - Ата, жолды қысқартайық, - дейді. Қарт: - Жол қалай қысқарады? - дейді. Жігіт: - Жолдың қысқаруы оңай, екеуміз бірімізді-біріміз, кезек-кезек арқаласақ болғаны, - дейді. Шалішінен: - Япырым-ай, мынау бір кесепатты адам болмаса игіеді? Сөзінің түрі жаман екен. Ат-матыммен мені бұл қалай арқалайды? Мен қалай арқаламақшымын? – деп ойлап, жауап қайырмай, бетіне ажырайып қарап қояды. Мұнан кейін жігітте үндемей келе жатады да, орылмаған, бірақ пісіп тұрған егінді көріп: - Ата, мына егін сіздің елдікі ме? - дейді. Қарт: - Я, біздің елдікі, - дейді. Жігіт: - Иесін білесізбе? - дейді. Қарт: - Білемін, - дейді. - Олай болғанда, бұл өзі желініп қойған егінбе, жоқ, желінбеген егін бе? - дейді. Қарт тағы да бетіне ажырайып қарап қояды да: «Япырым-ай, мынаның бір сөзінен бір сөзі сорақы болды-ау! Орылмайтұрғанегіндікөретұра, бұл не айтқаны?» - депойлайды. Онанөтіп, жолшыбайбірелгекездеседі. Бұлелдіңадамдарыбірөлгенкісінікөтеріп, қабіргеқойғалыапаражатырекен. Жігіт: - Ата, мынакісінібілесізбе? - депсұрайды. Қарт: -

Өмірдің мәні не деп ойлайсыңдар?

Мәнді өмір сүру үшін адамға не қажет?

Өмірді бағалай білесіз бе?

Өмірден не күтесіз?

Сіздің мақсатыңыз қандай?