Шұбайқызыл – шырайлым өлеңі, қазақ әдебиеті материалы

«Шұбайқызыл – шырайлым»

Қызғалдақтың мекені,

Гүлге толған етегі.

Шұбайқызыл шатқалы,

Жердің жасыл көктемі.

Ордалы жатқан Оңтүстік,

Ынтымақ, ырыс иесі,

Табиғатың тап-таза,

Шырайлы өңір киесі.

Шұбайқызыл – шырайлы

Береке байлық өрісің,

Барған жанға қашанда,

Түлкібастың төрісің.

Ыстық мекен туғанға,

Кіндігін кесіп буғанға.

Шұбайқызыл шатқалы

Қасиет бар бұл маңда.

Мүжілмесін бір тасың,

Кемімесін бір гүлің.

Қапыда кетпе жоғалып,

Есітпей елге құс үнін.

Қадірің сенің бес елі,

Қасиетті қара жер.

Қорғау сені бір парыз,

Артылған міндет, саған ел.

Шұбайқызыл- шырайлым,

Көңілдің пейіл ағысың.

Көркейе берсін келбетің,

Атыңды әлем танысын.

Шұбайқызыл шатқалым,

Арайлап атсын ақ таңын.

Қызғалдақ пен сарғалдақ,

Мәңгілік менің мақтаным.

Құзғынның болып жемтігі,

Жоғалып кетпе, шырайлым.

Ардақты елім аман бол,

Қасиетін таптатпай,

Тік тұрып оны қорғайтын.