Журналист болу арманы туралы шығармашылық мақала

Неге мен журналистика мамандығын таңдадым? – Себебі үнсіз қала алмаймын

Мен бала кезімнен сөзге ғашық болдым. Қағаздың сыбдыры, қаламның сызылы мен үшін жай дыбыс емес, тыныс секілді еді. Біреу ойыншық жинаса, мен газет қиындысын жинадым. Біреу теледидардан мультфильм көрсе, мен жаңалықтар жүргізушісінің дикциясына таңырқап отыратынмын. Ол кезде мен бұл сезімнің атын білмейтінмін. Қазір білемін — бұл журналистикаға деген махаббат екен.

Адамдар мамандықты әртүрлі себеппен таңдайды. Біреу – табыс үшін, біреу – отбасының ықпалымен, енді бірі – кездейсоқ. Ал мен үшін бұл – ішкі шақыру. Қоғамда айтылмай қалған, көлеңкеде жатқан, назардан тыс қалған дүниелерді жарыққа шығару – менің жаным қалаған іс.

Журналистика – менің үнім. Кейде біз ішіміздегіні жеткізе алмай, үнсіз қаламыз. Ал журналистика – сол үнсіздікті бұзатын құрал. Бұл тек ақпарат тарату емес. Бұл – адам тағдырын жеткізу, шындықты қорғау, әділеттілік үшін сөйлеу. Әлемде қанша адам үнін шығара алмай жүр? Қаншасы әділетсіздікке тап болып, қорған іздеп жүр? Мен солардың үні болғым келеді.

Журналистика маған тек жазу қабілетімді ғана емес, тыңдау қабілетімді де ашады. Журналист – тыңдаушы. Журналист – бақылаушы. Журналист – оқиғаны сырттай қарап қана қоймай, ішкі мәнін түсінетін адам. Мен оқиғалардың сыртқы бетіне емес, жүрегіне үңілгім келеді.

Мен шындықты сүйемін. Қазіргі заманда жалған ақпарат күн сайын көбейіп жатыр. Фейк жаңалықтар, өңделген шындықтар, жасыру мен бүркемелеу… Осындай дүниелер арасында шынайылықты сақтау – үлкен жауапкершілік. Ал мен дәл сол жауапкершіліктен қорықпаймын. Керісінше, мен сол үшін өмір сүргім келеді.

Шындық – әрқашан жағымды бола бермейді. Бірақ ол қажет. Және сол шындықты айту – мен үшін парыз. Бір мақаламен ой оятуға, бір сұхбатпен жүрекке әсер етуге, бір бейнемен қоғамға айна ұсынуға болатынын білемін. Мен сол мүмкіндікті бағалаймын.

Мен сеземін, көремін, жазамын. Мен айналамдағы әлемге немқұрайлы қарай алмаймын. Көшеде қарт кісіні көрсем – оның тарихын елестетемін. Баланың жымиғанын көрсем – болашағына алаңдаймын. Табиғатқа зиян келсе – жүрегім ауырады. Қоғамдағы бір мәселе мені бейжай қалдырмайды. Бұл жай сезімталдық емес – бұл журналистік түйсік.

Көремін – өйткені байқағышпын. Сеземін – өйткені жүрегім үнсіздікке де елең етеді. Жазамын – өйткені ішімде айтылмаған сөз көп. Бұл қабілеттер мені журналистикаға қарай жетеледі.

Журналист болу – жай мамандық емес, бұл өмір салты. Микрофон ұстау, сұхбат алу немесе мақалалар жазу – журналистика емес. Бұл – құрал ғана. Журналистика – бұл өмірге көзқарас. Бұл әр адамның хикаясына құлақ асу. Бұл халық пен биліктің арасындағы көпір болу. Бұл шындықты бұрмаламай жеткізу. Бұл – кейде сүйкімді болмау, бірақ адал болу.