Әкеге деген ренішім тақырыбына арналған материал 10-сынып

Монолог

Әкеге деген ренішім...

Неткен қатал еді мына тағдыр,

Сүйікті әкемнен мені айырған.

Бәлкім,бәлкім әкемнен де кеткен шығар ағаттық,

Ал бәлкім,тағдырдың жазғаны осы шығар.

Әке...сен білесің бе?

Мен сені қалай күткенімді

Әр күнімде,әр минутымда сені күтумен өтті ғой,әкешім

Ал сен тіпті бір минутыңды арнай алмадың ғой,әкетай

Әке...әке...

Неткен қатал жан едің?

Менің не жазығым бар еді?

Жүрегің тастан жаралған ба,әлде қоладан ба?

Жырламаймын,сағынбаймын десем де

Жүрегім бір өзіңді сағынып тұрады.

Кейде ойлайтынмын...

Сендей әкемнің болғанынан болмағаны жақсы деп,

Ал кейде ойлайтынмын...

Бізге қайта оралар деп.

Бірақ,бірақ әбден шатасыппын.

Сені әке деп айтуға қиналғанда,

Басқа жанды қалайша әке деп атамақпын.

Білесің бе?

Айналамдағы адамдар әкелері туралы айтқанда,

Көзіме жас ұялап,жүрегіме оқ болып тиетінін.

Әке деген сөздің өзі маған қалай ауыр тиетінін.

Әке сен білесің бе?

Менің бала жүрегімді қанша жыл алдағаныңды

Менің бала жүрегім саған деген сенімін әбден жоғалтты...

Бар ауыртпашылығымды,бар мұңымды

Басқа жанға айталмағандықтан

Осы қағаз бетіне түсіруді жөн көрдім.

Әке...

Мен сені жақсы көрем,әрі жек көрем...