Бос жүрек дәуірі туралы ойтолғау мақала

“Бос жүрек дәуірі” — үнсіздікке батқан ұрпақ туралы шындық

Біз – «жоғары жылдамдықтағы» ұрпақпыз. Барлығы біз үшін қолжетімді: білім, байланыс, ақпарат. Бірақ соның бәріне қарамастан, кейде бір-бірімізге қолымыз жетпей жатады. Қазіргі жастардың жанайқайын ешкім естімейді. Ең қауіпті жалғыздық – адамдар арасында жүріп жалғыз болу. Бұл – ұран емес. Бұл – өмір. Бұл – біздің уақытымыздың ең шынайы трагедиясы.

Сырт көзге бәрі керемет…

Бүгінгі ұрпақ бәрін білгенімен, бірақ ештеңені сезінбейді. Олар мотивация туралы кітап оқиды,табысқа жету жайлы видеолар қарайды,жаттанды шабытпен өмір сүріп жатқандай кейіп танытады.Бірақ түнде жастығы су, іші толған босдық. Олар үшін бақыт емес, “бақытты болып көріну” маңызды болып кетті.

“Қалың жұрт ішінде жалғызбын” деген сөз қазір нақты мағына алды

Көп жастар ішкі даусын басып тастап үйренді. Себебі тыңдайтын ешкім жоқ,түсінетін адам аз,қолдайтын қоғам жоқ.Олар айқайлап көмек сұрамайды. Үнсіз жүреді. Себебі олар үшін сезім көрсету — әлсіздік, ал шынайы болу — ескі стиль. Бәрі күшті, табысты, әдемі болуға тырысады. Ал ішкі күйі қандай екенін ешкім білмейді. Ешкім сұрамайды да.

Жақындары тірі, бірақ алыста

Қызығы – технология дамыған сайын адамдар бір-бірінен алыстап барады. Ата-ана баласымен шынайы сөйлесуге уақыт таппайды. Телефонда 5 сағат отырады, бірақ 5 минут жылы сөз айтуға қиналады.Махаббат – реакциялар мен эмодзиға айналды. Құрмет – көрініске. Жан – статистикаға.

Біз — жансыз қатынастардың заманында өмір сүріп жатырмыз.

Бұл тоқтатуға болатын процесс пе?

Иә, бірақ ол технологияны емес, адамның ішкі түйсігін жаңғыртумен ғана мүмкін болады.

Жүректі қайта іске қосу керек.

Шынайылықты ұят емес, артықшылық деп қабылдауды үйренуіміз керек. Адамға адам керек екенін ұмытпауымыз қажет.

Жетістік – жан тыныштығында екенін түсіну.

Табыстың, лайктың, брендтің артында тұрған ештеңе де жанның қуанышын алмастыра алмайды.

Бір-бірімізге шынымен көңіл бөлу.

Бір қарапайым сұрақты жиі қою керек: «Шыныңды айтшы, сен қалайсың?»

Біз “бәрі жақсы” деген жаппай өтірікке сеніп өмір сүріп келеміз. Бірақ жан жарасы — фильтрмен жасырылмайды. Ол іште тұншыққанда ғана қауіпті бола бастайды.