Мамандығым мақтанышым эссе мектепке дейінгі топқа

Эссе: «Мамандығым-мақтанышым!»

Ш.Б.Нурабаева

№46 с/б-ның тәрбиешісі

Мен, Нурабаева Шынара Бейсенгалиқызы , 2007 жылдан бастап тәрбиешілік жұмысымды бастадым.

-Иә, сол күні әлі есімде, жылы жүзді тәрбиеші мамандар мені жақсы қарсы алып еңбек жолымды ашты. Бойымды қорқыныш билеп, қалай болады екен? -деп, мен жақсы тәрбиеші бола аламын ба? деген сұрақтар мені көп мазалап жүрді. Тәрбиеші - қиын да жауапты мамандық екенін білдім. Бірақ , қазақта «Ұстазы жақсының ұстамы жақсы» деп бекер айтылмаған. Осы балабақшада әріптестерімен дәріс алып, тез үйреніп, көзге түсе бастадым. Балабақша жаны-тәрбиеші. Тәрбиеші қандай болса, балабақша сондай болатынын түсіндім. Яғни маман білімді болса, сол балабақшада балалар көп білім алып шығады екен. Әрбір баламен тіл табысып, оларға дұрыс бағыт, бағдар беріп адалдыққа, инабаттылыққа, шапшаңдыққа, ұқыптылыққа, ұйымшылдыққа баулып отырдым. Әртүрлі отбасынан келген алуан түрлі баланың жүрегіне жол табуға тырыстым. Өзім алдыма мақсат қойдым: жақсы тәрбиеші болып, жақсы тәрбиеленушіні шығару. Сол мақсатқа жаймен алға қарай жүріп, жемісін көрдім.

Мен өзімді үлкен әріпті «Ана» деп айта аламын, себебі менде жүздеген балам бар, олардың бәрі менікі, сүйкімді, әр біреуіне мен өз жанымның, өз жүрегімнің бір бөлшегін ұсынғанмын. Менің өмірім балабақша......Менің кішкентай бөбектерім... Әр күні олардың сүйкімді жүзін көргенде еріксіз күлімсіреймін. Өйткені олар мені қуана қарсы алады. Қуанышын жасыра алмай еркелей алдыма келеді.

Ақырын жүріп, анық бас,

Еңбегің кетпес далаға,

Ұстаздық қылған жалықпас,

Үйретуден балаға- деген Абай атамыз.

Мен өз мамандығымды, балабақшамды , ұжымдастарымды жақсы көремін. Тәрбиеші, пәк, адал, еңбекқор жан, жүрегі кең, шығармашылы болуы қажет.. Алдағы уақытта бала тәрбиесінде әріптестеріме еңбектері жемісті болсын демекпін. Және балалар үшін сан қилы еңбектеріне алғыс білдіремін.

Мен – Тәрбиешімін!…