Мен тәрбиешімін тақырыбындағы эссе

Эссе Мен – тәрбиешімін

Әр түрлі мамандықтар бар. Барлық осы мамандықтар маңызды және қызықты. Бірақ біздің әрқайсымыз үшін бізге жан дүниесімен, табиғатымызға айналған білімдеріміз бен қабілеттілігімізге сәйкес келетіндерді таңдау маңызды. Бір сөзбен айтқанда, Мамандық таңдау.

Әр адам өз өмір жолын өзін таңдайды. Маған тағдырдың жазуымен біздің болашағымыз – біздің балалармен бірге болу берілгені – өз өмір салтымды дұрыс таңдағаным деп білемін. Әрбір ана баласымен бірге балалық шақты өткізгенде бақыт құшағына енеді. Ал мен болсам, балалық шаққа әр күн сайын енемін. Мен өзімді үлкен әріпті «Ана» деп айта аламын, себебі менде жүздеген балам бар, олардың бәрі менікі, сүйкімді, әр біреуіне мен өз жанымның, өз жүрегімнің бір бөлшегін ұсынғанмын.

«Еңбегіннің ел кәдесіне жарағанын өзі – үлкен бір бақыт». Адам өмірінде болашағына жол сілтейтін маңызды шешім – кәсіп таңдау. Көп жас мамандар кәсіби бағыт беретін саланы тандайды, ал мен тандаған мамандық – тәрбиеші. Мен өзімнің шешімімнің дұрыстығын, мамандық таңдауда қателеспегенімді білемін. Балалардың жарқын жүзі мен күлкісі, ата – аналардың ықыласы мен ризашылығы, алғысы – соның белгісі десем де болады. Біздің мамандық басқа мамандық иелерімен салыстыратын емес, жауапкершілікке, қомқорлыққа, сүйіспеншілікке толы.

Менің өмірім балабақша......Менің кішкентай бөбектерім... Әр күні олардың сүйкімді жүзін көргенде еріксіз күлімсіреймін. Өйткені олар мені қуана қарсы алады. Қуанышын жасыра алмай еркелей алдыма келеді. Бір үйдің үміті, шырағы, аяулысы, ардағы, еркесі, бұзығы, қызығы. Мен олармен бірге жүрсем, балаша қуанып, мына өмірге балаша қарағым келеді. Мен тәрбиешімін... Осынау мамандықтың қызығы мен қиындығын өзі бала ортасында жүрген жан ғана түсіне алады

Балаларды «өмір гүлі» десе, тәрбиешілерді «бағбандар» деп атау тегін емес. Сол себепті маған жер бетіндегі ең қымбат қазына-балаларға ақыл, мейірім, мәңгілік сияқты асыл қасиеттерді себу жүктелген. Мен – Тәрбиешімін!…

Мен тәрбиеші мамандығы бойынша 1982 жылдың аяғынан өз жұмыс өтілімімді бастадым.Жұмыс барысында маған қиындықтар болды, бірақ көп ұзамай өз тобымның балаларына бауыр басып кеттім. Әр күні олардың сүйкімді қылықтары мен жүздерін көріп, былдрлаған тілдерін естігенде, еріксіз жүзіме күлкі үйіріліп, жас балаша бірге ойнап, солардың күйіне енмін. Мен балалардың анасындай болуға тырсамын, оларды жақсы көріп, сөздері мен істеріне түсінушілік танытып, мейірімділікпен қараймын. Қазақ атамыз айтқандай “бес саусақ – бірдей емес”- деп топтағы әр баланың мінезі де көңіл күйі де әр түрлі.Солардың жан дүниесін түсіну, көңілін табу менің міндетім деп білемін. Әр балам мен үшін баға жетпес маржанға тең. Маржан тастардың асыл болса мен үшінде әр балам жеке дара, көзімнің қарашығындай десем де болады. Әр бала балабақшаға келгенде, өзін еркін ұстай білсе, балабақшадан жылулықты сезінсе, өз үйіндей санаса, ол тәрбиешінің зор еңбегімен ықыласы, балаларға деген махаббаты.Француз ағартушысы Жан-Жак Руссо «Бала туғанда ақ қағаздай болып таза туды,оның үсітнен шымай қалай салсан қағаз бетіне солай түседі, бала тәрбиесі сол сияқты, өзің қалай тәрбиелесең ол солай тәрбиеленеді» - деген осы нақыл сөз біздің жұ

Тәрбиеші өзінің әрбір өткізген сабағын баланың ақыл- ой парасатын дамыта білетіндей, баланың жас шамасына қарай, қабілет ерекшелігіне сай құрылса, баланың ынта- жігері