Менің әкем туралы мақала 10 сынып оқушыларына арналған

МЕНІҢ ӘКЕМ

Қазақ халқы ежелден өмірге келген баланың бойына отбасылық құндылықтарды сіңіре өсірген. Мен де сондай бір шаңырақтың астында жиналған үлкен әулетте дүние есігін аштым. Менің отбасымда да қазақ менталитетіне сай ер адам үйдің тірегі болды. Отбасымның тұңғышы атанғаннан бері бұл үрдісті көзбен көріп келе жатырмын. Менің әкем еңсегей бойлы, қажырлы қайратымен отбасын асырайтын, ауыр мінезді, бірақ реті келгенде әңгімешіл әрі балажан адам. Біз отбасымызбен шалғай мекендегі Фариза Оңғарсыновадай ақын апамыз туған өлке Манаш деген ауылда өмір сүрдік. Арғы ата-бабаларымыз қоныс тепкен, сонау Кеңес одағының кезінен колхоздың қойын баққан әжем осы орында тұрақтап қалуды құп көрген. Бірақ та кейіннен дүниеге менің артымнан іні-сіңлім келіп, жасым мектепке барар шаққа таянғанда әкемнің ағасы мен оның жұбайы қара шаңырақтан бөлек шығып, өз отауларын құруды ұйғарды. Сол уақытта мен әкемнің ағасын «ата» деп жүрген кезімде қазақтың салт-дәстүрінің бірі «бауырына басу» салты бойынша атамның қолына өттім. Ол кезде кішкентай болған соң ба балалық шақтың бұл кезеңіндегі оқиғалары есімде жоқтұғын. Алайда әр аптаның демалысында әкем өзінің көлігімен мені алып кетіп, туған ауылымдағы үйге барып, ондағы

Әке сөзі-үш әріптен құралған бір бақыт. Әсіресе қазіргідей қилы заманда ата-анаңның аман болуы, оның қадір-қасиетін көзі тірісінде түсінуге ықпал жасауы тиіс. Бүгінгідей қой үстіне бозторғай жұмыртқалаған дамыған заманда жаңа Қазақстанның өзінде жетімдер үйі мен қарттар үйі жетерлік. Кейбір кезде көкжиекке көз салып, қиялыма ерік бергенде осы жаралы жүректерді тоғыстырып, жетімдер мен қарттарды «екі жарты бір бүтін» ететін мекеме ашу бала күнгі армандарымның бірі болатын. Ал қазіргі таңда осындай идеяға негізделген «Ottegi» атты отандық кино барын білгенде қуанышты күйге ендім. Сондықтан да отбасын сақтауды, оның ішінде әке мен баланың қарым-қатынасын жақсартуды барша қандас бауырға ұсынар едім. Күні-түні аянбай отбасының қамы үшін еңбек ететін әкелердің ісі өлшеусіз болғанымен, кешкі дастархан басындағы баланың әңгімесі де елеусіз қалмауы қажет. Себебі «әке көрген оқ жонар, шеше көрген тон пішер» дейді қазақ халқы. Яғни, әкемен ашылып сөйлесе…