Менің әр күнім – бақытты балалық шақ туралы эссе

Менің әр күнім- бақытты балалық шақ.

(эссе)

«Балам дейтін ел болмаса,

елім дейтін бала қайдан болсын»

Ахмет Байтұрсынов.

Мен мектеп бітірген соң қаладағы бұрынғы атауы- «Снегурочка» бала-бақшасына бала күтуші болып қызметке тұрдым. Мені осынау қастерлі мамандық несімен арбағанын жас кезде мән беріп түсінбеппін.Жауапкершілікті бірден сезіндім деп те айта алмаймын. Бірақ мен үшін әрбір сәби – бір төбе болды.Әр таңымды асыға күттім,жұмысыма жеткенше асықтым.Тәрбиеші болғым келді.Еңбектен қол үзбей жүріп, педагогикалық училищенің мектепке дейінгі бөлімін сырттай оқып бітірдім.Менің ол кездегі бар мақсатым-бүлдіршіндердің ортасында болу ғана болды. Содан бері осында,Атырау қаласындағы №1 мектепке дейінгі авторлық гимназияда табан аудармастан тәрбиеші болып келемін. Өмірімді басқаша елестете де алмаймын. Маған мамандықты қайта таңдау мүмкіндігі берілсе, мен тағы да осы мамандықты таңдар едім.

Менің балабақшам... менің кішкентай бөбектерім... Әр күні олардың сүйкімді жүзін көргенде еріксіз күлімсіреймін. Өйткені олар мені қуана қарсы алады. Қуанышын жасыра алмай еркелей алдыма келеді. Бір үйдің үміті, шырағы, аяулысы, ардағы, еркесі, бұзығы, қызығы. Мен олармен бірге жүрсем, балаша қуанып, мына өмірге балаша қарағым келеді.Менің олардан өмірді сүюді,әлемге кіршіксіз пәк сезіммен, тазалықпен қарауды үйрендім! Мен олардың әрқайсысын сәби ғана емес-дара тұлға ретінде де елестетіп отырамын, қылықтарына қарай,мінездеріне қарай.Ата-балаға сыншы деген даналық бар ғой.

Мен тәрбиешімін... Осынау мамандықтың қызығы мен қиындығын өзі бала ортасында жүрген жан ғана түсіне алады. Жер бетінде тәрбиеші алдын көрмеген адам кем де кем, мүмкін бұл мамандық содан киелі шығар...

Дән егіп өсіруден, балапан салып ұшырудан бала тәрбиелеп, балабақшада бүлдіршіндерге өмірде не дұрыс, не бұрыстығын түсіндіріп өсіру ең қиын іс дер едім. Өйткені егінші көктемде алдағы жайма шуақ жазға арқа сүйеп егін егеді. Ал құс көктемде ұя салып, күздің суығында балапанын қатайтып ұшырады да ,нәтижесі бірден көзге көрінеді. Ал тәрбиеші ше? Күздің қоңыраулатқан күніне де, қыстың қаһарына да, көктемнің лайсаңына қарамай табиғат ананың жаңаруымен бірге құстарын баптайды. Бір қарағанда, тәрбиеші тірлігі диқан мен құс сияқты болғанымен, табиғат кезеңіне қарсы жүзіп өз дәнін шашатын диқан, балапанын баптаған құс сияқты. Бірақ нәтижесі бірден көзге көріне қоймайды. Көп жылдар өте, кезінде алдында бүлдіршін болған азамат асқар таудай өсіп, еліміздің мақтанышына айналса - міне,нәтиже!

Мен балаларды жанымдай жақсы көрем... Өйткені бала мен үшін тазалық пен пәктіктің, шынайылық пен туралықтың айнасы. Олар қуанса шын қуанып, ренжісе шын ренжи біледі. Олардың жаны жалғандықты, жасандылықты сүймейді, не айтса да әділ, шындықты айтады.Көздері мөлдіреген, жүздерінде күлкі ойнаған балаларға қарасаңызшы...

Адам баласы балалық шақта қандай сұлу, қандай нәзік, қандай аңғал, қандай таза еді... Әр бала өзінше бір әлем... Жаны жақсылыққа құмар, арманшыл... Тәрбиеші мамандығының киесі де, қиындығы да осы періштелерді үлкен өмірге, қалтарыс - бұлтарысы көп өмірге даярлап, қанаты қайырылмайтындай етіп тәрбиелеуде емес пе?! Жасыратыны жоқ, осы мамандықты таңдаған жандардың кәсібіне көңілі толмай қиындығын айтатындары көп, ал мамандығын өзгертетіндер сирек... Себебі,сәбилер көзге көрінбейтін алтын жіппен арамызды жалғап қойғандай...

Күнде ертеңгісін балабақшада жас бүлдіршіндерді қарсы алып, олардың жағымды үндерін, сыңғырлаған тәтті күлкілерін, «Сәлеметсіз бе?», «Қайырлы таң!» деген сөздерін естігенде, бойым бір серпіліп қалғандай болады. Балалармен болған әрбір уақытым мені жаңа бір әлемге жетелегендей. Әрдайым балалардың маған деген ықыласын,…