Менің ауылымның батыры эссе үлгісі 8 сынып

Менің ауылымның батыры

1941 жылы басталған Ұлы Отан соғысы бүкіл қазақ еліне, оның байтақ даласына өз зардабын тигізбей қойған жоқ. Алайда төрт жылға созылған сұрапыл соғыстың жеңіспен аяқталғанына барша халық қуанды. Содан бері қаншама жылдар өтсе де, соғыста ерлік көрсеткен ардақты аталарымыздың, тылда еңбек еткен аяулы аналарымыздың, соғыс зардабынан ерте есейген қара домалақ жеткіншек балалардың сол уақыттағы жеңісті жақындатуға қосқан үлестері ел есінен шықпақ емес. Ел басына күн туған алмағайып заманда жанын шүберекке түйіп, жан алысып, жан беріскен ата-бабамыздың ерлік істері туралы қанша дәріптеп айтсақ та артық болмас еді.

Жыл өткен сайын бізге Ұлы Жеңісті сыйлаған ардагерлеріміз бен тыл жұмыстарында аянбай тер төккен жандардың қатары сиреп барады. Сондықтан да ауылымнан шыққан сондай азаматтардың ерлік істері туралы жазуды өзімнің міндетім деп санадым. Өйткені бейбіт заман үшін күрескен ерлік істері ұмытылмау керек деп білемін.

Сонау соғыстың сұрапыл жылдары өз замандастарымен бірге Өзбекстанның Науаи қаласынан небәрі 19 жастағы Бекшебай Болысбайұлы да батысағы қиян-кескі ұрыс майданына аттанды. Отанды қорғау борышым деп санаған ол оқ пен оттың ортасында жүріп, неміс фашистерінің көзін жоюға ұмтылды. Қасындағы жолдастарымен бірге Брест қамалын қорғауға қатысты. Майдан даласында немістермен шайқаса жүріп, жеңіс күнін жақындатуға асықты. Жауынгерлік ерліктері үшін медаль-ордендермен марапатталды. От пен оқтың ортасында жүріп, оң қолынан айрылды.

Бекшебай атаның соғыс туралы айтқан әңгімесін тыңдай отырып, осындай бейбіт заманда өмір сүріп жатқанымызға сол кісі сияқты ардагер ата-апаларымызға қарыздар екенімізді түсіндім.Майдандағы қиян-кескі ұрыста кеудесін оққа тосып, талай фашистерді жастандырған Бекшебай атаны ұрпақтары мақтан етеді. Соғыстан кейін аман-есен туған еліне оралып, соғыс зардабы тиген туған елінің қайта көркеюіне, дамуына өз үлесін қосты.

Қазіргі таңда Луговой ауылының тұрғыны болған Бекшебай атаның шаңырағында өсіп-өнген ұрпақтары аталары үшін мақтанывш сезімдерін жасыра алмайды.

Біздің жарқын болашағымыз үшін күрескен және сол жолда өз жанын пида еткен ата-апаларымыздың ерлік істерін жадымызда мәңгі сақтап, олардың сол ерліктері туралы кейінгі ұрпаққа жеткізіп отыруды міндетіміз деп санаймын.Сын сағатта қасық қаны қалғанша…