Қоғамдағы өзекті мәселе 11-сыныпқа арналған мақала

КЕЗЕҢ... ШАҚ...

Бұл уақыт бұрыңғы уақыттан өзгерек. Адамдардың бір-біріне деген көзқарасы ерекше. “Достық, туыс, бауыр ” сөздері соншалықты қадірлі, қасиетті еді...

Ал қазір бәрі басқаша. Тіпті болашаққа көз жүгіртуге қорқатын кезге де келдік. Жасөспірімдерден “Болашаққа қандай жоспар құрғың келеді? Нені армандайсың? Сенің көз алдына болашақ Қазақстан қалай елестейді?” деген сан алуан сұрақтарға жауап алу қиын. “Бар болсам, аман болсам болды”- деген үрейлі жауаптарды көп кездестіреміз.

Өлі мен тіріні қатар ала отырып, тарихпен салыстырсақ бұрыңғының адамдары шынымен де басқаша. Бір-біріне деген сыйластықтары мен кешірімшіл ұлт болғаны қуантады. Ал жаңа Қазақстанды елестету қорқынышты бола түсуде. Себебін естіген әр адам еріксіз көзіне жас алар еді...

Қыршыннан қиылған жастар... Қызығын көруге асыққан ата-аналар...

Қазірдің өзіңде жантүршігерлік оқиғаларға кез болудамыз. “Дос” деген құнды сөздің қадіріне жете алмаған жастарымыз, құйтырқы жоспарларын өте аянышты оқиғамен аяқтады. Енді бірі ащы судың әлегіне түсіп, оны адам өмірінен биік қойды. Ал, кейбірі үшін бір сәттік ләззат, адам өлімінің жай нәрсе болуына негіз себеп болуда...

Не үшін “болуда...” ? Бұл мәселенің шегі барма?

“Мен жастарға сенемін”!-деген Мағжан атамыздың сенімі, қазіргі таңда ештеңенің маңызына үлес бола алмайды.

Адамдар арасындағы осындай алауыздық, Болашақ қазақстанның кепілі ме? Дәл осы үрдіс бізді қайда апармақ? Ештеңені тоқтатпасақ, біз қандай жетістікке жетеміз? Жақсы жетістік пе?

Біз осындай елде өмір сүрудеміз. Бұл ХХІ ғасыр талабы ма? Тайғағы ма? АБАЙ, ШӘКӘРІМ, МАҒЖАН аталарымыздың бұндай оқиғаларды көрмегені бір жағынан қуантады, бір жағынан ұялтады. Сол кісілердей бір жан табылып, халық арасынан суырылып шықпағаны қынжылтады. Халық атынан шығу қауіпті. Мүмкін осы сөз басты себеп шығар.