Студенттік шақ туралы шет тілі пәніне арналған мақала

Студенттік шақ – нағыз алтын уақыт!

Мектеп қабырғасында 11 жыл оқып, ата-ананың қанатында өскен жас түлек үшін жаңа қалаға аяқ басу, мүлде танып-білмеген адамдармен бір ортада білім алу үлкен қорқыныш болары анық. Мен де дәл солай осыдан 4,5 жыл бұрын әл-Фараби атындағы Қазақ Ұлттық Университетінің механика-математика факультетіне “математика және статистика” мамандығына оқуға түстім.

Қолыма телеграмда көрсетілген оқуға керекті документтерімді жинап, жаңадан алған ақ көйлегімді қуана киіп, қара портфелімді асынып, қалаға үлкен үмітпен келгенім әлі есімде. Мектеп кезінен арман болған бұл универ бір көргеннен-ақ менің көзіме сондай жылы, сондай жақын көрінді.

Сабақтың алғашқы күндері. Алғашқы сабағымыз үлкен аудиторияда екен. Әлі группаластарыммен танысып үлгермеген мен әрбір студентке бір жалтақтаумен болдым. Ең бірінші дәрісіміз қызық өтті. Артынша группаластарымызбен танысып, өзара әлеуметтік желіде аккаунттарымызбен алмастық. Мен ойлағандай емес, группаластарым қарапайым, жылыжүзді, көңілді жандар болып шықты.

Студенттік шақтың қызығына малынып, группаластарыммен Алматының қызығын көремін деп жүргенде сабағымның шетте қалып қойғанын 1-ші аралық бақылау уақыты келгенде бірақ түсіндім. Оқуға салғырт қарап кеткенімнен “Математикалық анализ-1” сабағын 56 баллмен жауып, группаластарымның арасынан ең төмен алып қалғаным әлі есімде. Айналамнан студенттердің “Егер сабаққа басынан бастап белсенді қатысып жүрмесең, артынша баллың аз болып стипендиядан айырылады екенсің” деген сөздерін естіп, енді бәрін қолға алу керек екенін түсіндім. Солай мен кітапханамен достастым. Таңғы 6:30-да үйден шығып, толық бір күнімді университет қабырғасында өткізіп, кешкі 18:30-да үйге қарай шығатынмын. Бұл 1-ші семестр аяқталғанша жалғасты. Бағаларым түзеліп, оқыған білімім нәтиже беріп бастағанын көріп, бір қуанып алатынмын. Сессия кезеңінде түнімен ұйықтамай формула жаттап, ол формулаларды түсімде көрген кезім де болды. Құдай оңдап, барлық сессиямды жақсы жауып, 23 студенттің ішінде 3 қыз болып стипендиямызды сақтап қалдық.

Осы аралықта мен өзіме сондай жақын достар таптым. Мектеп кезінде бойынан тек кемшіліктер көретін мен, өзімді сүйе бастадым. Нағыз достықтың дәмін таттым. “Бір нанды бөлісіп жеген” дейтін сөздер тура мағынасында орындалып жатты. Ішкі сырларымызды айтып, алғашқы махаббаттың әңгімесін де осы достарымызбен…