Туған жерге сүйіспеншілік және отансүйгіштік туралы мақала

Туған жерін сүйе алмаған,сүйе алар ма туған елін?

Адамның туған жеріне деген сүйіспеншілігі – оның ұлттық санасының, азаматтық ұстанымының негізі. «Туған жерін сүйе алмаған, сүйе алар ма туған елін?» деген сұрақ әрбірімізге ой салуы тиіс. Өйткені, туған жерге деген махаббат – Отанға деген адалдықтың бастауы.

Халық даналығында «Туған жердей жер болмас, туған елдей ел болмас» деген нақыл сөз бар. Бұл сөздің астарында туған жер мен елдің адам өміріндегі орны мен маңызы терең ұғымдар ретінде бейнеленген. Адам баласы қайда жүрсе де, туған жерінің топырағын, ауасын, суын сағынады. Бұл сезімдер оның жүрегінде мәңгі сақталады.

Бауыржан Момышұлының «Отан үшін отқа түс, күймейсің» деген қанатты сөзі Отанға деген құрмет пен сүйіспеншіліктің шынайылығын білдіреді. Отан үшін күресу, оның тәуелсіздігі мен тыныштығын сақтау – әр азаматтың қасиетті борышы. Бұл борышты орындау арқылы адам өз өмірінің мәнін табады.

Абай Құнанбайұлының «Туған елдің топырағы да, суы да қасиетті» деген сөздері туған жердің қадірін түсінуге шақырады. Абайдың өзі туған жерін, оның табиғатын, адамдарын сүйіп, шығармаларында осы тақырыпты көтерген. Оның «Қыс» өлеңіндегі табиғат суреттері арқылы туған жерге деген сүйіспеншілігі айқын көрінеді.

Туған жерге деген сүйіспеншілік ұлттық мәдениетті, дәстүрлерді сақтауға, дамытуға ықпал етеді. Әрбір адам өз халқының тарихын, тілін, әдет-ғұрпын білуі тиіс. Бұл білімдер ұрпақтан-ұрпаққа жалғасып, ұлттың рухани байлығын құрайды. Мысалы, қазақтың «Ауыл – ұлттық тәрбиенің ошағы» деген мақалы ауылдың тәрбиелік рөлін көрсетеді.

Қорыта айтқанда, туған жерге деген сүйіспеншілік – адамның рухани байлығының, ұлттық санасының көрсеткіші. Бұл сезімдер арқылы біз өзіміздің кім екенімізді, қайдан шыққанымызды, қайда баратынымызды түсінеміз. Сондықтан, әрқайсымыз туған жерімізді, елімізді сүйіп, оның дамуына өз үлесімізді қосуға міндеттіміз.