Ардақты да айбынды ана туралы 10-сынып мақаласы

Аяулы ана

Иә, бүгін тағы өз ойыммен, өзіммен өз ойымды толғап, қаламымды қолыма алдым. Көрген білгендерімді өз тіліммен қағазға түсіргелі отырмын. Сол бір оқиғаны еске алсам, көзіме тіпті еріксіз жас келіп кетті. Эхх, айтар болсам, өмірде тым көп жанды кезіктірдім. Көптеген достар арттырдым. Достарымның ішінен ең жақындарын да іріктеп, саралап алдым. Білесіз бе?! Ең жақын деп санаған досыңда да, көре алмаушылық сезімі болады екен.Көптеген жандарға қолда барда қол ұшын бердім. Қолда жоқта көмектесе алмай, дал болып, басым қатты. Мың рет көмектескенімді илемеген жандар, бір рет көмектеспегенімді жадында мәңгі сақтады. Дәл осы сәттерде, басымнан бақ құсы тайған бір кезде, сүйгенімнен көмек сұрадым. Уақытының тапшы екенін айтып бет бұрды. Жан дегенде жанын берер бауырларымнан қайыр тілеп есік қақтым. Еш бір тәубе таппай үйге қайта оралдым. Осыншама соқыр боламын ба? Маңайымдағылардың шынай жандар емес екенін сол бір сәтте аңғардым. Бөлмеме кіре салысыммен басымды ұстап жылай кеттім. Сол кезде бөлме есігін біреу қақты. Іштен құлыптаулы есіктің алдына барарда біраз тұрып, терең ойға талдым.Сосын көз жасымды сүртіп, есікті ашсам, ақ орамалын жамылған анашым тұр. Қарасам көздерінен нұр жауып, мейірі

Өмірде ең бастысы маңайыңызда шынай, әрі адал жандардың болуы, ал сіз оған лайық болыңыз!