Мамандығым мақтанышым тақырыбында эссе мектепке дейінгі балаларға

№46 сәбилер балабақшасы

Ермекбаева А.А.

тәрбиеші

Эссе

«Мамандығым-мақтанышым»

Мен үшін өмірімдегі ең қастерлі,әрі қасиетті мамандық ол – тәрбиешілік.

Балабақшада тәрбиеші болу – кез келген өнер сияқты көп қырлы және ауыр еңбек.

Әртүрлі жағдайларға байланысты тәрбиешінің түрлі рөлдерге жиі енуіне қажеттілік болып жатады: балалар үшін ол барлығын білетін ұстаз да, ойын кезіндегі жолдасы да, жан-дүниеңді түсінетін және қиын сәтте қол ұшын беретін жақын адам да. Тәрбиеші дегеніміз – балалардың ақыл сұрап баратын данасы, ересек досы.

Менің ойымша, жақсы тәрбие беру – бұл бақшадағы материалды меңгерудің жоғары көрсеткіштері ғана емес, ең біріншіден ол – балалардың қуануы, күлімдеуі.

Баланы сүйе білу дегеніміз – ол көп ойлану, іздену, қандай да бір жаңа жолдарды ашу, керек десеңіз үйреншікті әдеттеріңді өзгерте білу.

Тәрбиеші – маңызды тәлім-тәрбие өнегесінің бастаушысы, жарқын үлгісі, бала қиялын самғатып, арманына қанат бітіретін басты тұлға.

Бүгінгі жас өркеннің ертеңгі әлеуметтік-саяси қоғам мүшесі ретінде қалыптасуында бала-бақшаның маңызы зор екендігі белгілі. Бала – адамзаттың болашағы болғандықтан, мектепке дейінгі тәрбие саласында жасалатын жұмыстар қыруар дегім келеді.

Жаңа заманда мектепке дейінгі жастағы балаларды тәрбиелеудің үздік жаңашыл тәсілдерін шеберлікпен үйретудің ең сапалы траекториясын құру керекпіз. Өйткені, білім мен тәрбиеміз заман талабына сай озық болса ғана өркениет көшінің алдыңғы легіне ілесе аларымыз хақ. Өзімізді өзгелерге таныта отырып, ілгері басуымыз керек.

Халқымыздың сан ғасырдан бергі даналығына құлақ ассақ, «Адамның бақыты – балада» деген екен. Біреу бақытын байлықтан тапқысы келсе, екінші біреуі даңқ пен атақтан, мансап пен қызметтен іздестіреді. Мұның бәрі түсінген адамға қолдың кірі сияқты нәрсе. Адамға нағыз бақытты – тәрбиелі ұрпағы ғана сыйлай алады. «Адам ұрпағымен мың жасайды» деген сөз тегін айтылмаса керек. Олай болса адам өмірінің мәні – өз ұрпағы.

Елбасымыздың салиқалы саясатын іске асыру үшін өзіміздің жан-тәнімізді де, күш-жігерімізді де, сүйіспеншілігімізді де, өмірге құштарлығымызды да аянбай, бере білуіміз қажет.