Мен педагогпын тақырыбындағы балабақша эссесі

ЭССЕ.

«Мен педагогпын»

Неге мен тәрбиеші мамандығын таңдадым? Осы сұраққа жауап өте қарапайым: мен үшін бұл жұмыс немесе мамандық қана емес – бұл өмірдің мәні, руханият тұрғысы, парызы.

Мен тәрбиеші жұмысын бастауға бел буғанда, бұның соншалықты қиын, жауапкершілікті талап ететін және сол мезетте өмір жолын жалғастырушы екенін мүлдем болжамаппын. Біздің естеліктерімізді еске ала отырып, мен балабақшадағы тәрбиеші – кім түсінігінен соншалықты шалғай болғанымды түсіндім.

Қазіргі таңда өмірдің ағыны бойынша, мен тәрбиеші болып қызмет етпеймін, мен тәрбиеші болып өмір сүремін, маған тәрбиеші болу өте үнайды деп қорықпай айта аламын. Барлық қиыншылықтарға, осы «алғыссыз» мамандықты таңдағаныма қанша мені тайдырсада, осының бәріне қарамастан мен осы мамандықпен жұмыс істеймін, өмір сүремін.

Жұмыс күнделікті мереке деп айту – қиын, дегенмен біз күнде әр түрлі мінездермен соқтығысамыз. Өте қйын жағдайларда болады. кейде тіпті қолың суға малынатын күндерде болады, алайда кішкентай бүлдіршіннің саған күлімсіреген жүзімен қараған сәтте, сен оларды сатып кетуге батылын жетпейді екеніне көзін жетеді. Кішкентай топтың бүлдіршіндері ұмытып кетіп сен мама деп атауы бекер емес. Бұл сенімділіктің жоғарғы ұпайы емес пе?

Міне сауал, мен өзімнің таңдауымды дұрыс жасадым ба? Және мен сенімділікпен айта аламын:

Мен – бақытты адаммын! Маған тағдырымның бой ұсынуымен біздің болашағымыздың және біздің балапандарымыздың қасындамын! Әрбір ана өзінің сәбиімен балалық шағының кезеңін өткенде бақытты. Ал маған осы мезгілдің дәмін тату бірнеше рет бұйырған, ылғи «басқаларын үйретіп, өзімде үйренемін»! Мен өзімді үлкен әріппен «Анамын» деп айта аламын.

Мен отыздан аса балам бар емес пе, және олар барлығы менікі, менің

сүйіктілерім, олардың әр қайсысына мен өз жанымның, жұрегімнің бір бөлшегін бердім! Барлығына беріле бермейтін балаларды ойлау, оларға қамқор болу, оларды жан тәніңмен жақсы көру – сезімдердің ең кереметі. Осылармен мен бақыттымын.

Мен тәрбиеші болғанымды мақтан тұтамын! Әлемде мамандықтардың сан түрі бар, бірақ бұл мамандықты таңдамайды, Ол сені таңдайды! Бұнда кездейсоқ адамдар болмайды, олар бұл жағдайда өмір сүре алмайды.

Аз мерзімнің ішінде – бары жоғы бір ғана жыл, менің балапандарым өзгерді, олармен қатар мен де өзгердім. Маған бүлдіршіндердің көз қарасымен қоршаған ортаны талқылау өте ұнайды.

Әр күнсайын жұмысыма келгенде мен өз балаларымның мөлдіреген көздерін көремін. Біреуінде – ізеттілік, екіншісінде – қызығушылық, үшіншісінде – үміт, ал кейбіреулерінде әлі – немқұрайлық Олар әр түрлі. Бұзуға болмайтын әр біреуінде өзінің пікірі, өзінің жеке әлемі, оларға оны жан – жақты ашуға көмектесу керек.

Бала қандай оны солай жақсы көру керек екендігіне мен сенімдімін. Оларды өзінің жеке мүмкіншіліктері және өзі үші, жасаған істері үшін жауап беру сезіміне тәрбиелеу қажет. Мақтау, кешірім жасау, мейірімділік таныту, оның айналасында жағымды жағдай жасау.

Әр қашан әрбір баланың мүмкіншілігіне, оның бойында дарыған мейірімділікке сене білу қажет. Мен балаларды мейірімділікке, жақындарға қамқор болуға, басқа адамдарды сыйлауға үйретемін.

Мен баланы балалық шағының бірінші баспалдағынан бастап оны қоғамның азаматы мен тұлғасы болуға көмектесетін қасиеттерін қалыптастырамын. Туған ұясына, балабақшасына, туған көшесіне, қаласына сыйластық пен махаббатын, еліміздің жеткен жетістігі үшін мақтаныш сезімін тәрбиелеймін. Қоғам өміріндегі оңың жасындағыларға қол жетімді құбылыстар үшін баланың қызығушылығын дамытамын.

«Аққуға» алғаш рет келгенімде өзімнің үлкен ұстаздарымнан кеңес алып, олардан жиі естігенім: «Әрбір балаға өзінің тәсілі керек». Шындығына келер болсам ол кезде мен үшін бұл жай бос сөздер болатын. Қазір мен сеніммен «Иә, әрбір балаға өзінің ерекше кілті қажет» деп айта аламын.

Осылай ер балалар үшін сабақта жиі ауыстырып отыру қажет. Көбінесе қыз балалар салмақты, сабырлы болып келеді, ал ер балалрдың жұмыс істеу қабілеттілік деңгейін арттыру үшін сабақ басталар алдында…