Ұстаздық борышым туралы қазақ әдебиеті эссесі

Мен ұстазбын! Қандай бақыт! Осы бір қастерлі мамандықты жастайымнан бері жүрек лүпіліммен қабылдап едім.Мен үшін ұстаздың білмейтіні жоқтай көрінетіні, үнемі оның жүріс тұрысын бағумен болатынмын. Кез келген баланың тілін тауып, онымен етене араласу тек ұстаздың қасиеті саналған.

Менде сүйікті үстазым бақыт апайға еліктеп,бар қайрат жігерімді осы мамандыққа арнадым. Өмірде әр мамандықтың өз орны бар десек те, мұғалім мамандығы әлемдегі өзге мамандықтармен салыстырғанда ең құрметтісі , қадірлісі, мәртебелісі, қасиеттісі және абыройлысы екендігін ешкім жоққа шығара алмайды.Өйткені барлық мамандық иелерінің алғашқы қадамдары мектептен басталатынын ескерсек, мұғалім мамандығы солардың бастау алар көзі деп айтсақ, оған ешкім шүбә келтірмесі кәміл. Кейде біреулер ұстаздықты ақысы көп басқа қызметк айырбастайды. Мен үшін бұл- адамдық емес.Қалайша осынша тырбана, бар талабымды атқара жеткен арманымды басқаға айыр бастамақпын. Білімді адам ғана биікке самғай алады.Адамның осындай мақсатқа жетуіне бір ғана мамандық иесі тікелей атсалыса алады. Ол – мұғалім. Не деген жауапкершілік, не деген бақыт десеңізші!

Ұстаз жалықпағанда ғана бала білімге қол жеткізер. Сондықтан ғалымның , шахтёрдіңде бас иетін адамы ұстаз екені хақ. Осындай мамандықты таңдағаным үшін өзімді бақытты сезінемін.

Ұсаздық мен үшін бақыт! Ұстаз деп аталатын, осы бір қиында, қадірменді мамандықты өткірлік мұратыма айналдырып, оның қиындығы мен қызығын қатар көре отырып, бойындағы жүрек жылуы мен мейірімділік шуағын жас жеткіншектерге төгіп қана қоймай, оларды білімнің кәусар бұлағымен сусындатып отырамын деген сенімдемін.

№44 жалпы білім беретін мектептіңқазақ тілі және әдебиет мұғалімі:Демеуханова Марал Демеуханқызы

Поделиться ссылкой: