Желбіресін тәуелсіздік жалауы туралы шығарма

Желбіресін Тәуелсіздік жалауы

Басынан қазағымның өткен қайғы,

Жыр жұтқан жүрегімді отпен шайды.

Көзінен қарт тарихтың жас төгілді,

Егіліп парақтасам өткен жайды.

Тартады үнсіз ғасыр керуен жүгін,

Мойындап сын тағдырдың мергендігін.

Боздайды бостандығым жырға айналып,

Ойласаң от кешумен келгендігін.

Құт қашып несібелі ырысымнан,

Қазақтың таңы атпады шығысынан.

Қан тамды желтоқсанның көшесіне

Қаһарлы империяның қылышынан.

Ар жұтқан кекпен жуып арыстарым,

Ел көрді от ішінде алысқанын.

Таңына Тәуелсіздік атын жазды,

Сәбира, Ербол, Қайрат барыстарым.

Күн туды ата – бабам армандаған,

Оранды гүл желекке орман далам.

Бағына болашақтың бауыр төсеп,

Астанам ірге жайды арман қалам.

Қос қыран қос қанатын кең тастаған,

Көгіңнен арылмаған енді Астанам

Текті ұрпақ, Тәуелсіз ел біз боламыз,

Нұр ағам, нар тұлғалы ел бастаған.