Жұмақтың кілті ананың аяғының астында шығармасы

Жұмақтың кілті ананың аяғының астында

Мен сенің қанықпын ғой көз жасыңа,

Өзім кепіл тот басып, тозбасыма.

Жазсам егер екі жыр-бірі саған

«Ана» деп жаздым ылғи сөз басына.

М.Мақатаев

Ана - Құдайдан кейінгі құдірет иесі. Дүйім дүниенің тұтқасын ұстап, күн нұрынан артық жылы шуақ шашпаса, кем түспесі анық. Жанарымен жалғанға жылу беріп, пенде атаулының барлығына жүрегіндегі жұмсақтықты арнап, аялы алақанына салып, бала аяғын жерге тигізбей жүрген де – ана емес пе?! Баласы үшін батпақты да басып, тауды да бағындырып, асудың бәрін де асатын – ана! Өзі жемесе де баласының алдына барын қойып, көңілі тоқ болса болды деп, жаңбырлы күні панасы, желді күні қорғаны, боранды күні шатыры болатын да – ана. Өзін ойламаса да өзегін жарып шыққан баласын өзгеден артық көретін, күндіз күлкіден, түнде ұйқыдан құр қалып бауыр еті баласын уайымдайтын, тыныштығын кірпік ілмей күзететін, тоғыз ай құрсағында, қаз басқанша құшағында, өмір бойы жүрегінде алып жүре алатын жалғыз жан – әрине, ана. Міне, ана құдіретінің қаншалықты күшті екені жай сөзбен ғана жеткізген түріміз. Егер тарқатып айтар болсақ, әр сәт сайын ана алдындағы қарызымызды еске алып, жалғанда жер басып жүруге қысылып, қымтылар едік...

Ана сөзінің өзінде қаншама тұнып тұрған терең көл, сарқырап ағып жатқан қиырсыз өзен, қалың ағашты ну орман жатыр десеңші?! Тілге жеңіл, жүрекке жылы тиіп, көңіліңді босатып жіберетіні де бар. Ана – адам баласына берген Алланың асыл пендесі. Жеті әлемнің жылылығын, төрткүл дүние төрт бұрышының кеңдігін бір ғана жұдырықтай жүрегіне сыйғыза білген Ана атаулы ардықты жанға басымыз жерге тигенше иілсек те аздық етер. В.Гюгоның сөзімен айтар болсақ: «Нәзіктік атаулының жиынтығы – ананың алақаны, сондықтан да ол – сәби үшін ең жылы ұя». Бір ғана жүрегі мен алақаны арқылы бүкіл адам баласына бақ сыйлайтын аналар – біз үшін Алладан кейінгі барлық кеңдіктің, барлық көркемділіктің иесі.

Сәбидің Алласы – анасы. Ата–арым, ана–дәрім. Сондықтан жұмақтың кілтін жырақтан іздемей, жанымызда жүрген жандардан іздегеніміз абзал болар. Атам қазақ айтпаушы ма еді, алыстан арбалағанша, жақыннан домала деп. Сөзінің жаны бар. Баланың жарқын болашағы мен бақыты үшін тыным таппай шарқ ұрған ата-ананың балаға деген мейірімі мен өмірде тартқан тауқыметінің қандай болатынын айту оңайға соқпас. Дегенмен, жастар өздерінің де бір күні ақ жаулықты апа, ақ сақалды таяқ тіренген ата болатынын естен шығармағандары жөн болар…