Аққулар ұйықтағанда поэмасынан көрініс әзірлемесі

Аққулар ұйықтағанда

Күйеуі (Елдос)«Мана, күндіз, тәуіп шал не деп кетті?!Әлде өтірік, әлде шын демеп кетті...

Әйелі (мен):-Аққуменен баланы аластаңдар,Деді-дағы жәйімен жөнеп кетті...»

Кідіріс

Әйелі (мен):-Тұрсаңшы,таяу қалды таң атуға,Неткен жансың санасыз жаратылған?!Манағы тәуіп шалдың айтқан сөзі,Ұмытылып кетті ме санатыңнан?...Айналайын аққудың қанатынан,Қайтеміз, ол да адамға бола туған.

Күйеуі (Елдос)-Апыр-ай, қалай барам, қалай барам?!Атармын аққу құсты қалай ғана?!Айдынның аққулары ұйықтағанда,Оқ атам қасиетке қалай ғана?..Бармаймын, бара алмаймын, қалай барам?!Адуынды жан екен алған жары (мен):- Жалғыз ұлдан артық па, жалған бәрі\'!Балам өлсе, бақыттың керегі не?!Топан су басып кетсін қалғандарын.Перзент сұрап несіне армандадың?!Құрысын онсыз сенің жанған бағың!Мылтықты әкел!Атты ертте!Жалған бәрі!

III«Жетім көлдің» басында жылқы жатқан,Дөңге шығып, қарт тұрған жылқы баққан

Жылқышы шал (Ернұр):«...Апыр-ай, бұл кім болды, таңсәріде,Көргенсіз, көл басында мылтық атқан?!Құстардың зәре-құтын шырқыратқан,Неғылған қаныпезер құлқы қатқан?!

Кідіріс, іздейді көз жүгіртіп, сосын :- Ей!Кімсің?Тірісің бе?Жаның бар ма?Аққуды неге атасың, арың бар ма?!Тастағын қаруыңды, келгін бері,Келгін бері, кеудеңде жаның барда!

Әйелі (мен):

«Мана, күндіз, тәуіп шал келіп кетті?!

Әлде өтірік, әлде шын демеп кетті...

-Аққуменен баланы аластаңдар,

Деді-дағы жәйімен жөнеп кетті...»

Жылқышы шал (Ернұр):-Әй, балам!..Болмады ғой, болмады ғой...Қасиет кетті Көлден, сорлады ғой.Тәуіптің айтқанының бәрі өтірік,Атқа мін, ауылға қайт, олжаны қой!..Мін атқа. қайт ауылға тағат қыл да....

Кідіріс. Сосын тағы да сөз сөйлейді:...Білмеймін, cop аттың ба, бақ аттың ба?!Аққуға кезенерде, ырым жасап,Тым құрса саусағыңды қанаттың ба?

Әйелі (мен):-Әлек боп, арпалысып сор-қайғымен,Жоқ ата, жасамадым ондайды мен...Жасымнан естігенім бар-тын еді,Әйтеуір аққу атқан оңбайды деп...

Жылқышы шал (Ернұр):-Солай, солай...Аманат бір құдайға...Қай-қайдағы түседі кұрғыр ойға...

Әйелі (мен):... «...Мына жатқан «Жетім көл», мына аққуды,Өз қолыммен өлтірдім, аттым жаңа...Жоқ!Мен емес...Мен атпадым...Кеше гөр, кешіре гөр, жаратқаным?!»Бірде ана көкке жайып алақанын:«Қазір, ботам...Мінеки, таң атады...Қазір, ботам, аққумен ұшықтаймын...Жазыласың құлыным...балапаным!Қасиет!..О, қасірет!Осындай ма ең?!Сорымның қалыңдығы шашымдай ма ең!..Қасиет!..Қасиеттер ұшып кетті,Қасірет!..Қасымдағы досымдай ма ең!..Қасиет... Қасірет...Қасірет... қасиет...»ЭПИЛОГ...Сол кеткеннен мол кеттім, оралмадым,Жерді аңсаймын...Жалғыз-ақ сол - арманым.Қиын екен, қимасың екі бірдей,Көз алдыңда ғайып боп жоғалғаны...