Болаликнинг овози шығармасына арналған мазмұндама, 9-сынып

Болаликнинг овози

Сўнгги пайтларда ўз-ўзидан ғалати овозни эшитадиган бўлдим. У ҳеч кутилмаган дамда жаранглайди. Атрофимга аланглаб, диққат билан қулоқ соламан: овоз бор-у, аммо ҳеч кимни кўрмайман. Ўзимга танишдай туюлади бу сас, бироқ эслолмайман. Бу садо кимдан, қаёқдан келяпти, дея ҳайрон бўламан. Ҳа, ҳадиксирамайман, ҳайратланаман, холос. Негаки, бу овоз шунчалик тоза, шу қадар тиниқ ва мусаффоки, бутун борлиғимни қамраб, сеҳрлаб олади. Худди алла эшитаётган гўдакдай вужудимга бемисл ором инади. Энг қизиғи, мен борган сари бу овозга, оҳангга ўрганиб, боғланиб қола бошладим. У эшитилмай қолса, бетоқат бўладиган, тинчим йўқоладиган бўлди. Баъзан туни бўйи мижжа қоқмасдан, кўзларим қизариб, интиқлик билан уни кутиб чиқаман. Аммо у ҳеч қачон режали тарзда, белгиланган жадвал бўйича келмайди. Кейин эсладим: уни дастлаб тушларимда эшитган эканман. Фақат, бу туш-да, унга нималар кирмайди, деб ҳеч эътибор бермаганман. Қолаверса, бу овоз ўнгимда тушимдагидан кўра ўн ҳисса жозибалироқ эди.

Кунларнинг бирида илғаб қолдим, бу овоз бошқа ёқдан эмас, ўзимдан, аниқроғи, кўксимнинг ичидан – юрагимдан келаётган экан. Бехосдан англадим: бу таниш ва бегона садо Болаликнинг Овози эди! Ҳа-ҳа, айнан ўзи – Болаликнинг Овози! Шунда мен унинг мақсадини тушундим: у мени – турмушнинг ўнқир-чўнқир кўчаларида улоқиб кетган одамни яна сўзлар оппоқ саманларга айланиб, ўтлаб юрган ям-яшил водийга қайтармоқчи эди! Мен бир босиб ўтган масофамга, бир куюк юрагимга, бир қўлимдаги турмуш тўрвахалтасига қарадим-у, ўзимча мушоҳада қилдим: “Энди у мусаффо водийга қайтишга кучим етармикан?!” Мен иккиланганим сари Болаликнинг Овози кучая бошлади. Ниҳоят, унга тан беришдан, таслим бўлишдан бошқа иложим йўқлигини, бу мен учун ҳаёт-мамот масаласи эканига иқрор бўлдим. Ва секингина бурилиб, унинг измига тушдим…

Шымкент қаласы

М.Маметова атындағы №111 ЖОМ –нің

өзбек тілі және әдебиеті пәні мұғалімі

Мирхашимова Лобар Талибжановна