Мен қазіргі заман педагогімін тақырыбындағы педагогикалық эссе

Педагогикалық эссе «Мен қазіргі заман педагогімін»

Мен қалай әдебиетші болдым? Бала күнімде нағашымның аулына каникул сайын барушы едік. Сонда нағашы әжем «Оқуларың қалай, кәне мына кітапты маған оқып берші!» деп, өзі ескі,бірақ беттері түгел, сыртында «Батырлар жыры» деген жазуы бар жасыл кітапты оқытқызып, өзі тыңдайтын. Сөйтсе ол кісі хат танымайды екен ғой, асықпай рахаттанып отырып тыңдайды, кейбір жерін қайталап оқытатын. Мені ерекше жақсы көруші еді. Маған арнап, үкілеген тақия тігіп, жалғыз немересіне қарындас болсын деп, мені әкемнен сұрап, бауырына салғысы келген екен, әкем марқұм «руы басқа,Тұрлығұл болып кетеді» деп бермей қойыпты.

Ал әжемнің батырлар жырын оқытуы – мені бастауыш сыныптан-ақ әдебиетке құштар етті. Ал өз анам–Зияда Қ.Мырзалиевтің, Т.Әбдірахманованың, С.Кенжеахметовтың, Г.Сейілжанованың т.б. ақындардың «сөзі асыл,ойы терең, тауып айтады» деп өлеңдері жарияланған газет-журналдар мен жыр жинақтарын көп кітапқа қоспай,өз заттарымен бірге ұстауы- менің де тілге, сөз өнеріне деген ықыласымды аударып, көзге көрінбейтін тінмен оған байлана бастадым.

Ахмет Байтұрсынов әкемнің жақын нағашылары болып келеді.Байтұрсын,

Шошақ,Сабалақ бірге туады. Менің әжем–Сабалақова Балқия. Ахмет ақталғанда біздің айналада құдайы (бұл жерде-садақа) беріп, жыламаған кісі болмапты.Мамам марқұм «сендер не істедіңдер,сіздің жақ не істеді?» деп сұрап еді...

«Армансыз адам-қанатсыз құспен тең».

Иә, ұстаз болсам деген арман мені жетелеп, әсем қала Алматыға, ҚазПИ-дің филология факультетіне алып келді.

1979 жылғы 21 тамыз – әлі күнге дейін көз алдымда,бұл күні мен конкурстан өтіп, СТУДЕНТ атандым.Бұл - менің өмірімдегі ең бақытты, ең қуанышты,ең армансыз күнім. Сөйтіп мен мәртебелі мамандық-ұстаздықты меңгеруге талаптандым. Міне, содан бері ҰСТАЗ БОЛУДЫ үлкен мәртебе, жауапты іс деп санадым.Халқым мен тілімді қалай сүйсем,оның қадір-қасиетін бүгінгі ұрпақ бойына сіңіруге бар күш-жігерімді арнаудамын.

Мен ақ қағаздай шәкірттеріме нені үйретпекпін?!

Бүгінгі шәкірттеріме халқымның жауды қуғанда да, жеңіліп-жеңгенде де сабырынан айнымаған байсалды ; қас пен досқа бірдей, кең, шыдамды; алыс пен жақын тайталасқа түскенде адал; үлкен мен кішіге қамқор; әділ мен әзілге де жорға,шешен, қонақжай; той-думаны ән мен күйсіз,жырсыз өтпейтін өнерлі; ұлын ұятты,қызын қылықты өсірген текті; оқығанынан тоқығаны көп білікті; жетімін, жесірін жылатпаған мейірімді; «малы жанымның, жаным–арымның садағасы» деген арлы халық екенін білгізуді ұлы мақсат еттім. Тәрбие жұмысында халықтық педагогиканы, ұлтжандылыққа тәрбиелеуді басты нысана етіп ұстаймын.