Олам гүлдері сізге, анашым атты шығарма, 6-сынып

Эссе

Олам гуллари сизга, волидам.

Яна ўлкамда баҳор... Қалбларни тўлғонтирган, ҳисларни ошкор айлаган баҳор. Хотиралар қатини очган, меҳр – мурувватни эслатган, ўзингдан айланай, баҳор. Ифорларинг мунча ёқимли. Оқ – пушти ўрик гулларинг хаёлларим болалик сари етаклайди. Сенга маҳзун боқаману, онажоним қўмсайман. Ўрик гулларининг шайдоси эдингиз, онажон! Ҳар йили баҳор қайтади, қалдирғочлар қайтади яна. Яна ўрик гуллари қийғос очилар йилда. Ҳар баҳор анҳорларни тўлдириб сувлар оқади. Оқаётган сувлар каби йиллар ўтиб кетмоқда. Аммо, онажон, фақат сиз қайтмайсиз. Ўрик гулларига боқиб ҳаёлан, онажон, сизга сўйлайман. Шамолдай шошиб, сувлардай тошиб, умр ҳам ўтмоқда. Сиз ҳаётда елиб – югуриб чақмоқдай бир чақнадингизу сўндингиз.

Бу ҳаётда ҳали сиздай аёлни учратмадим, учратмасман ҳам балки. Қандай оқила, пазанда, ширин сухон, дилкаш аёл эдингиз. Сизни билганлар “ исми жисмига монанд Дилбар эди-я” дейишади. Ҳа, сиз дунёда тенги йўқ Дилбар эдингиз. Сизни ёдга олар эканман қаранг – а, меҳрингиз тафти қўлларингиз сеҳрини ҳозир хам ҳис қилябман гўё. Кечагидай ёдимда, ўзимми укаларимми озгина бетоб бўлиб қолса, бор дунёни унутиб, бутун меҳрингизни берардингиз. Ҳатто ўзингизнинг дардларингиз кўзга кўринмасди ҳам. Кейин, кейин биз соғайгач, толиққанларингиз, зўриқишларингиз аён бўларди. Қон босимингиз ошса ҳам, билдирмасликка тиришардингиз. Шунда “онажоним, намунча куйинаверасиз, барибир соғаямизку” деганимда “ Ҳа болам – а, онани яратмасин экан, она бўлсанг , биласан дердингиз”.

Ҳа, онажоним. Бугун ўзим онаман. Фарзандларим озгина дард чекса, сизни сўзларингиз бод – бод эслайман. Эслайману она бўлиш нечоғли мушкуллигини англайман. Бизни қандай вояга етказибдилар – а,дейман. Қизиқ... она учун фарзанд у гўдакми, ўсмирми, кексами, барибир бола экан. Яқинда кенжатойим бироз мазаси бўлмай касалҳонага тушиб қолди. Иситмаси бир чиқиб, бир тушиб безовталанаётган пайтда юрагимнинг бир парчасига боқиб, қачон катта бўларкин деб хаёлланиб турсам, бир танишимни жарроҳликка олиб кириб кетишди. Ўттиздан ошиб, қирқни қоралаётган яқинимнинг онасини эшик олдида бетоқатланиб турушини кўриб, яна сизнинг сўзларингизни эсладим, онажон. “Онани яратмасин якан – а!”