Орман мектебі 1-сыныпқа арналған ертегі

Орман мектебі ертегі коррекциялық сабағы

Сыныбы: Өткізілген күні:

Мақсаты: орман мектебі ертегітерапиясы арқылы оқушыларды мектеп өміріне бейімдеу, ертегі кейіпкерлерінің әрекеті арқылы бойларындағы қорқыныш, үрей күйлерінен арылту.

Ертеде бір Кірпі болған. Ол кішкентай, дөңгелек, сұр түсті

болыпты. Оның үшкір мұрны және қара түймедей көздері болған. Ал

Кірпінің арқасында кәдімгі нағыз тікендері болған. Бірақ ол өте

мейірімді және қайырымды болған. Ал ол Кірпі мектепте өмір сүрген.

Иә, кәдімгідей қарапайым мектепте тұрған. Көп балалар баратын,

өнегелі ұстаздар оқытатын бұл мектепке қалай тап болғанын Кірпі өзі

де білмеді: мүмкін оны бір оқушы ол әлі кішкентай болған кезінде

“жануарлар бұрышына” әкелді ме екен, әлде ол мектепте дүниеге келді

ме екен? Кірпі есін білгеннен бері мектеп қоңырауын естіп, балалардың

жылы алақанын сезініп, олардан тәтті тағамдар алып өсіп келе жатыр...

Кірпіге сабақтардың қалай өтетіні ұнайтын. Балалармен бірге

Кірпі де жазуды, санауды үйренді, әр түрлі пәндерді оқып үйренді.

Әрине, бұл құбылыс адамдар үшін байқалған жоқ. Ал Кірпі болса,

қуанып, жүгіріп жүр. Бір мезгілде Кірпі арманға берілді...

Ол ертең өскенде мұғалім болам деп армандады және өзінің

барлық ормандағы досына бар білетінін және мектептегі адамдардан

бар үйренгенін үйретемін деп қиялдады.

Міне, Кірпі есейді және армандарының орындалатын уақыты

болды. Орман тұрғындары көжек, түлкішек, бөлтірік, тышқан және тағы

басқа аңдарға арнап нағыз мектеп салды.

Мұғалім Кірпі біріншікластықтарды қабылдайтын класс әзірледі.

Жарық бөлмеде үстелдер, орындықтар тұрды. Қабырғада бормен жазуға

болатын тақта ілулі еді. Кірпі аңдардың жазып, санап үйренуіне

көмектесетін суреттері бар оқулық кітаптар алып келді.

Сауысқан Орман мектебіне әдемі сыңғырлайтын қоңырау алып

келді.

–Сен мектепке неге ойыншықты алып келдің? – деп Сауысқаннан

күзетші Көртышқан сұрады. – Мектепте ойнамайды ғой, оқиды емес

пе?!

Сауысқан маңғаздана жауап берді:

– Кірпі маған өтініш білдірді. Мен қоңырау соғу үшін жауап

беремін.

– Ал біз неге қоңырау соғамыз? Мектеп деген өрт сөндіруші

машина емес қой!-деп Көртышқан таң қалды.

– Түу, қойшы, мектеп туралы ештеңе білмейді екенсің! Егер

қоңырау соғылса, онда сабаққа бару керек. Ал егер сабақ кезінде

соғылса, онда демалу керек, достым! – деп Сауысқан саңқылдады.

– Сауысқан, тұра тұр, маған тағы бір рет түсіндірші. Егер балалар

мектепке келсе, онда қоңыраудың соғылғанын естіп, бірден сабаққа

жүгіре ме?

– Иә, тек жүгірмейді, бірақ үстелдеріне жақындап, мұғалімдерін

күтіп тұрады, – деп жауап берді Сауысқан.

– Бұл дұрыс! – деп қостады Кірпі. – Нағыз оқушылар дәл осылай

істейді.

– Сонда біздің аң-балаларымыз бұл ережелерді білмеуі де мүмкін

ғой?- деп толғанды Көртышқан.

– Мектепке келеді, сосын үйренеді! – деп тағы санқ етті

Сауысқан.

– Иә, – деп қолдады Кірпі, – үйренеді, қалай оқушы болу

керектігін, қалай дұрыс жазу, санау керектігін және тағы басқа көп

нәрсені үйренеді.

Кірпі, Көртышқан және Сауысқан үшеуі үнсіз қалды. Орман

мектебі тыныш та таза болып тұрды. Мектеп ауласындағы ағаштар

біріншікластықтарды күтуге әдеміленіп киінгендей, қызыл-сары

жапырақтарымен сыбдырлатты. Бір түрлі, олар да сөйлейтін сияқты

болып көрінді.

–Уақыт болды, уақыт болды! – деп үйеңкі барлық орманға жар

салды.

–Мектепке, мектепке! – деп аққайың сыбырлады.

Мұғалімге арналған гүл шоғыры

Орманда қарбалас, астаң-кестең. Қоян күні бойына баласына

сөмке іздеумен жүгіріп жүр. Көжек ертең мектепке барайын деп отыр,

бірақ портфелі жоқ. Ол енді дәптерлері мен кітаптарын қалай ұстайды?

Тиін көмектесуге уәде берді. Себебі ол өзінің қызына нағыз портфель

жасап берген, қалталары мен қалташалары, белбеушелері бар.

Ал Аю Қонжыққа арналған костюммен әуреленуде. “Мектепке

мейрамға барғандай әдемі киініп бару керек қой”, – деп, көйлектің ақ

жағасын үтіктей отырып, мейірлене сөйледі.

Түлкі толқып жүр: “Түлкішекті жуындырып, тарап, құйрығын

әдемілеп, жинақтау керек, ал ол болса, әлі жоқ, әлі Бөлтірікпен бір

жерде ойнап жүр!”

Бірақ Түлкішек, Бөлтірік, Қонжық Тиін және Көжек бәрі бірге

маңызды, керекті нәрсемен айналысып жатты. Біздің болашақ

біріншікластықтар өздерінің мұғалімдеріне арнап орманнан гүл

шоғырын жинап жатырған еді. Олар гүл тере жүріп, әңгімелесті.

– Ой, Тиін, сен мектепте қалай оқисың? Сен ылғи секіресің де

жүресің деп Түлкішек өз досына жаны ашыды.

– Білмеймін, – деп жауап берді Тиін, – мен шынымен бір орында

отыра алмаймын.

– Ештеңе етпейді, – деп Көжек тынышталдырды, – онда үзілістер

болып тұрады дейді, міне сол кездерде секіріп-секіріп аласың.

– Үзіліс? – деп таң қалды Бөлтірік. – Ал маған әкем мектепте

сабақтар болады, сол сабақтарда біздер жаңа нәрселерді оқып-

үйренеміз деп айтты.

– Бұл дұрыс! – деп Қонжық досын қостады. – Сол үшін де

мектепке барамыз ғой.

– Иә, бірақ ылғи оқып, үстелде ұзақ отыра алмаймыз ғой,

шаршаймыз, – деп түсіндірді Көжек, – сондықтан арасында демалып,

ойнайтын үзілістерді ойлап тапқан.

– Жүре-бара көрерміз, – деп Қонжық міңгірледі, – ал қазір

мұғалім Кірпіге ұнау үшін нағыз әдемі гүлдерді таңдап терейік.

– Ал ол қандай мұғалім? – деп Тиін білгісі келді. – Мейірімді ме

әлде қатыгез бе?

– Білмеймін... – деп ойланды Бөлтірік. – Меніңше ең негізгісі ол

ақылды болуы керек және көп біліп, көп нәрсені істей білуі керек.

– Ал мен мұғалімнің мейірімді болғанын қалаймын, – деп

жалғастырды Тиін, – барлық нәрсені істеуге рұқсат берсе екен.

– Көз алдыңа елестетші, онда сабақтар қалай өтеді? – деп

таңғалды Түлкішек. – Біреуіне айқайлауға, тағы біреуіне секіруге, ал

үшіншісіне ойыншықпен ойнауға рұқсат берсе!

Барлық аң-балалар бірге күліп жіберді.

– Мен мұғалімнің мейірімді, бірақ қатал және әділ болғанын

қалаймын, сонымен бірге түсінетін және кешіре білетін, қиналған

сәттерде көмектесетін және сабақтарды да қызықты өткізетін болса

деймін, – деп Тиін өз ойын білдірді.

– Иә, осылай болса, жақсы болар еді... – деп Қонжық қолдады.

– Ал менің ойымша, біздер әрқайсысымыз өз мұғаліміміз туралы

армандаймыз, – деді Көжек даусы естілер-естілмес болып.

– Сен бір түрлі көңілсізсің ғой, Көжек. Қорқып тұрсың ба? – деп

таңданды Бөлтірік. – Батыл бол! Мейлі, қандай болса да, әйтеуір

мұғалім болсын, бірақ ойдан шығарылған мұғалім болмасын!– Ал маған

мамам “балаларды жақсы көретін және оларды көп нәрсеге үйреткісі

келетін жан ғана мұғалім бола алады” деген, – деп Тиін айқайлап

жіберді.

– Ой, балалар, қараңдаршы, біздер қандай үлкен, әдемі гүл

шоғырын жасап шығардық! – деп қуанды Түлкішек.

– Мүмкін, біздің мұғалімге бұл гүл шоғыры өте ұнайтын шығар! –

деп ойлады ертеңгі біріншікластықтар.

Күлкілі қорқыныштар

Бірінші қыркүйек келді. Әр оқушыға бұл күн түсінікті, белгілі –

барлығымыз бірге мектепке барамыз! Ал біріншікластықтар үшін бұл

ерекше күн – мектеппен, мұғаліммен танысу күні!

Біздің бірінші кластықтарға күн күле қарап, жылы жел жол

бойында арттарынан ілесіп отырды.

Жинақы, әдемі, нағыз портфельдерімен және алыстан көзге

түсетін гүл шоғырларымен олар Орман мектебіне жақындай түсті.

Мектептің жанында оларды мұғалім Кірпі күтіп алды. Ол әр

оқушыға ерекше көңіл бөле қарап, мейірлене күлді. Гүл шоғыры оған

өте ұнады, ол балалардың еңбегін бағалай білді. “Рахмет!” – деді

мұғалім, оның көздері көңілді ұшқындармен жарқырап тұрды.

Сауысқан оқушыларды қоңырауды сыңғырлата соғып қарсы

алды, мұның жаңғырығы барлық орманды алып кетті.

– Барлығыңыздың класқа өтуіңізді және қалаған партаңызды

өзіңізге ыңғайлы жерден таңдап алуыңызды сұраймын! –деп Кірпі

салтанатты дауыспен сөйледі.

Біріншікластықтар жайлап мұғалімнің артынан ерді, жарық

класты көріп, жан-жағына қарап, батылдана өздеріне ыңғайлы орынды

тауып алды.

– Бүгін біз бірінші сабақта танысатын боламыз, – деп Кірпі деді

жәймен. – Сіздер маған өздеріңді таныстырып, немен айналысқанды

ұнатындарыңды әңгімелеп бересіңдер.

Әр оқушы өзінің сүйікті ойындары, мультиктері, кітаптары және

тіпті сүйікті тәтті тағамдары жайында да әңгімеледі. Тек қана Көжек

ештеңе әңгімелемеген жоқ. Ол бүкірейіп партаның астына кіріп алған,

тек дірілдеген құлақтары көрініп тұр. Кірпі одан бірден сұрай қойған

жоқ, ол барлық оқушылар айтып болғанша күтті.

– Ал сенің атың кім? Және немен айналысқанды ұнатасың? –

деген дауыс Көжектің құлағының үстінен естілді.

– Мен бе? Біл-біл-білмеймін!-деп сыбырлады Көжек дірілдеген

дауыспен.

– Сені бұлайша кім қорқытқан? – деп мұғалім мазасызданды.

– Ін-інішегім... – деп жауап берді Көжек. – Ол маған мені

мектепте жақсылап үйрететінін, таяқпен, шыбықпен жазалайтынын

айтты.

Барлық біріншікластықтар күліп жіберді.

– Ал мектеп туралы сенің інішегің тағы не айтты? – деп Кірпі

тағы сұрақ қойды.

– Ол айтты... – Көжек енді батылдана сөйледі, – сіздің үстіңізде

ұшты инелер бар және сол ұшты инелермен тыңдамайтын оқушыларды

түйреп аласыз деді.

Кірпі мен барлық оқушылар, тіпті Көжектің өзі де күліп жіберді.

– Иә, сенің інішегің қиялшыл екен! – деп күле жауап берді Кірпі.

– Мүмкін ол сені мектепке жібергісі келмеген шығар, себебі ойнайтын

ешкім болмайды ғой. Міне, сондықтан ол осындай қорқынышты

жағдайларды ойдан құрастырған.

– Мүмкін... – деп Көжек енді жайлы дауыспен жауап берді. – Ол

және менің одан күшті секіріп, жүгіріп үйреніп алғаныма ренжіп қалды.

– Ал сен жүгіріп-секіргенді ұнатасың ба? – мұғалім нақтылап

сұрады.

– Иә, өте ұнатам! – деген Көжектің қуанышты даусы естілді.