Мен баланың шырағын жағу үшін мектептемін мақаласы

«Мен баланың шырағын жағу үшін мектептемін...»

тақырыбы бойынша эссе

Ұстаздық ең қиын да, жауапкершілігі мол жұмыс. Бала- шырақ секілді. Мұғалім сол шырақты жағушы. Сол себепті мұғалім өз білім, білігін, оқытудың әдіс- тәсілдерін үнемі жетілдіріп отыруы және жаңа педагогикалық технологияны меңгеруі тиіс деп ойлаймын. Бұл ретте, «Сабақ беру үйреншікті жай шеберлік емес, ол үнемі жаңадан жаңаны табатын өнер» деп Ж. Аймауытовтың сабақ беруді өнер деп бағалауы тегін емес.Ал пән мұғалімі ретінде менің басты мақсатым- оқушылардың ақпарат пен идеяның шынайылығы мен салыстырмалы түрде маңыздылығы туралы ойлана білу қабілетін дамыту. Сонымен қатар, өзінің оқуына қатысты таңдау жасау арқылы басқалардың идеяларына күмәнмен қарауды қалыптастыру. Менің ойымша, сабақты үйлесімділік жағынан жетілдіру қажет. Өйткені оқыту- арнайы танымдық іс- әрекет.Ол- негізгі ойдың, ақылдың жемісі. Бүгінгі таңдағы мектеп мұғалімінің алдында тұрған басты міндет- жеке тұлғаны оқытудың танымдық қызығушылығын арттыру барысында біліммен қаруландыру, бәсекеге қабілетті, ой- өрісі кең, қоғамда өз орны бар, іскер тұлға тәрбиелеу.

«Адамның адамшылығы жақсы ұстаздан басталады»,-деп ұлы ойшыл, данышпан Абай атамыз айтқандай, мектептің тірегі де жүрегі де мұғалім екені анық.

Мен мұғалім болуды бала күнімнен армандадым десем артық айтқандық емес. Ұстаздық жолды таңдауыма С. Асабаев, Б. Тағабаев сынды білгір ұстаздарымның ықпалы зор болды. Жоғары оқу орнын бітірген соң өзім еңбек ететін Қ. Қайсенов атындағы жалпы орта мектебіне өзін- өзі тану пәні мұғалімі болып жұмысқа орналастым. Осы жылдар ішінде балаларға үйрету арқылы өзім де үздіксіз үйреніп отырдым.

Балалардың әрқайсысы мен үшін жанып тұрған шырақ сияқты, оны өшіріп алмауға тырысу керек. Сол үшін ұстаздан адамгершілік білімді бойына сіңіре білген, оны өмірде дұрыс қолдана алған бала- нағыз шырағы жанған бала деп айта аламын.

Мен баланың шырағын жағу үшін мектептемін, өйткені балалар адамды жақсы көру оның өміріне өзгерістер әкелетінін біледі.

Сөзімнің дәлелі ретінде, өзін- өзі тану пәні мұғалімі болып, балаға сүйіспеншілігімді бере отырып, көмектесуде, сол жасаған адал еңбегім үшін рахаттанған кездерім аз болмапты. Сүйіспеншіліктен баланың шырағы жанып, сұлулана түседі. Мен бұл арқылы балаларға қанат бітіре отырып, жандандырып отырдым.

Атақты педагог Ш. Амонашвили: «Біріншіден сүю үшін, шырағын жағу үшін біздер балаларды қаз- қалпында, ақылдыны да, жалқауды да бөліп жармай бірдей сүю керекпіз. Оның үстіне біз мұғалім жанып тұрған шырақ сияқты балаларға шырағымызды алаламай, тең үлестіруіміз керек»,- деген болатын.

Сабақ беретін сыныптарымда сабақтарды жүргізгенде үнемі оқушыларымды бақылаумен болдым. Бақылауда оқушылар нені біледі?, қандай шеберліктерді меңгереді?, тапсырма олардың қабілетіне сай келе ме?, қойылған мақсаттар орындалды ма? Оны қалай тексере аламын? Деген сауалдар қойып отырдым. Мәселен, 3- сыныпта «Отбасындағы қарым- қатынас мәдениеті» тақырыбында өтілген сабағымда Ерасыл атты С деңгейлі оқушым сабаққа енжар қатысатын болса, оған қолдау көрсетудің арқасында енді жауабын нанымды жеткізіп, қабілетін көрсете білді. Мұнда ол топ басшысы мен тобының көмегіне сүйенді және мұғалім тарапынан өзінің жауабының қадағаланатынын білді. Соның нәтижесінде, өзіндік ойы қалыптасып, пікір айтуда жүрексінбейтін болды. Осы ретте мен ұстаз- тек оқу, жазу үйретіп, білім беретін мұғалім ғана емес, ол қиналған сәтте қол ұшын беретін көмекші,сенімді дос бола…